Voedingskussen

Daar was ze dan, Hanne. Ze deed het rustig aan maar plots kreeg ze het op d'r heupen en moest ze en zou ze de 22e haar gezichtje laten zien. En wat is ze mooi... En wat was ze het wachten waard. Alles gaat goed met moeder en dochter. En ook de rest van het gezin is in haar element. Heerlijk om te zien.

Als o zo trotse tante, ging ik natuurlijk gelijk aan de slag met een nieuw project, een voedingskussen. Dat had ik al beloofd en ik had nu het patroon. Oma kwam nog met een erg mooi stofje aanzetten, bleek helemaal perfect te passen bij het interieur van zuslief. En zo kwam de nieuwe indeling van onze woonkamer gelijk tot zijn recht. Toon, zie je het tafeltje linksachter? Dat is mijn werktafeltje. Heb jij je foto :)

Wat fijn. wat fijn. Lekker aanklooien, werken, thee drinken, muziek luisteren van de top 2000, de hond aaien, knuffelen met de katten, eten, naaien in onze woonkamer. Nu nog die pijpleiding voor de kachel kopen zodat we kunnen stoken tijdens de koude dagen.. Plaatje compleet.....

Deze huismus is gelukkig....

Fijn

Lotje is gelukkig, Lotje probeert altijd zo gelukkig mogelijk te zijn. Vanochtend bakte Pee een eitje voor ons. Kopje koffie d'r bij met opgeklopte melk, gezellig kleedje over de tafel. Heel simpel, maar dat maakt mij blij.
Daarna kreeg ik het op de heupen want mamamuis had haar werktafeltje in de woonkamer, big sista had haar werktafeltje in de woonkamer. Noe, dat moest toch ook kunnen bij ons? Pee besloot zijn heil op de wc te zoeken; " niet weer! Riep hij uit, waarom??" En ondertussen banjerde ik geheel onverantwoord in mijn eentje met mijn werktafeltje onder de arm, voor de zoveelste keer de trap af naar beneden. Computerd onder den arm, alles verplaatsen, stofhappen. Hmmm, tafel 90 traden draaien, 45... ja nee... ja, zo moet het. Eettafel zo... nee... zo.... lamp verhangen. Ja ik heb, tot grote ergernis van Pee, het interieur al honderd keer veranderd. Maar ja, uiteindelijk heb je er wel resultaat van hoor. Come's with the package, SORRY! Ik meldde dat ik dit waarschijnlijk nog wel tachtigduizend keer in mijn leven zou doen, is toch leu-heuk!
Pee zuchtte...
Uiteindelijk vond ie het wel mooi geworden en zat ik dolblij achter mijn werktafeltje. Mijn tafeltje wist niet wat hem overkwam, zo zag ie nog eens wat van de wereld. Kijken hoe lang hij hier nu bleef staan..

Sneeuw!

"Noh! DAT had je nou ECHT niet hoeven doen hoor! Wat leutig! Sneeuw! Especialliiiieee veur mie? Wist je dat die kleur mij toch wel verdomd goed staat? Moe je 'es kiek'n ( Spike is een goed in Zwolle geintegreerde hond).

> "Nou uhm..." zei ik... Goed he? Maar lieve Spike, er staat wel wat tegenover. Het is namelijk zo: vrouwtje heeft een enorme gruwelijke hekel aan alles wat glad oogt en is. Houden we niet van zeg maar...

Het liefste begraaf ik me in huis en kom ik niet naar buiten..... Maar dat kan niet, weet ik, tenzij ik geluk heb en niets hoef, dan verplaats ik mij het liefste in alle rust, bejaardentempo-schuivelend... "Aan de andere kant..." ging ik verder..... " aan de andere kant; het ziet er wel prachtig uit, dit moet ik natuurlijk vastleggen. En bovendien, jij moet toch minimaal 4 keer per dag piesen dus ik moet wel... Dus, ik weet het goed gemaakt, we leggen de focus op het positieve... wij gaan wandelen, ik laat je zoveel mogelijk los lopen om de kans op een gigantische schuiver, te verkleinen. En dan ga ik kiekjes maken, inclusief van jou. De een maakt foto's van z'n kinderen. ik van mijn hond en twee katten... Wel stil zitten he?"

"Spike? "

"ZZZZ"

"SPIKE!"

"ik vind ut best.... Zullen we dan nu lopen???"

"Goed..."

En het beeld eindigde met een huppelend, sneeuw etend, zwart monster met een langpotige mevrouw ernaast die trollenstappend, schuivelend achter hem aan waggelde....

Wist je nog? Die jurk waar ik aan heb lopen zwoegen tijdens naailes? Die was wel afgekomen hoor. Al een tijdje terug ook. Kijk maar, de foto is het bewijs dat hij echt afgekomen is. En de buik ? Die is er nog steeds en past er nog net in. Het blijft mooi en magisch zo'n buik. En dat kleintje dat er in zin, dat mag er sinds afgelopen weekend uit. Kom maar hoor! Tante Lot is namelijk stierlijk nieuwsgierig naar je. Je wordt vast net zo leuk en lief als je grote zus die volgensmij ook niet kan wachten tot je je laat zien.

Ik weet nog goed, de nacht dat je zus zich aankondigde. Hoe ik met spanning op de bank zat 'sochtends. En hoe groot mijn glimlach was, toen ik haar vast mocht houden, nog maar een paar uur oud. En hoe leuk het was om haar mama te zien als mama en dat haar kleintje elke keer weer wat groeide tot de grote meid die ze nu is.

En dat mag ik weer van dichtbij meemaken. Wat een geluk. Dus....Kom maar op!

Kleine oogjes

Ik heb er de kracht even niet voor.

Nee, gewoon, ik heb er de kracht even niet voor. Ik heb honderduizend dingen gedaan vandaag, niets nieuws aan de horizon natuurlijk. Erfelijk belast vrees ik ( he mam en oma die meelezen).
En dan ben ik simpelweg uitgekakt, uitgepoept, klaar is Kees. En dan lijkt een slaapje doen in dat bed waarvan we toch ECHT eens de lattenbodem moeten vervangen door een iets degelijkere uitvoering in plaats van krakende niet meeverende latjes, toch echt mijn hemel op aarde.
Ze roepen me al, als je je ogen samenknijpt, je oren spitst.... oh nee..dat is mijn mobiel die gaat...
L: Ja?
P: Lot, heb je hem al uit?
L Ja?
P: zet hem uit, bedtijd!
L: jaaaaaaaah.

Mijn persoonlijke grensbewaker als die van mijzelf dreigt te vervagen. Goed he? MET ingebouwd alarm...

Weltrusten....

kachel

L: We hebben een kachel!
L : Wat is ie mooi!!!!
P: Hij is zeker mooi.
L: Och, wat is ie mooi he???
P: Jaaahaa, heel mooi.
L: Och, wat past hij hier goed!
P: Ja, past precies..
L: Och wat een bjoetie, zucht....
P: Lot, nu weet ik het wel..
L: Ja, sorry maar wat is ie toch mooi...


---------Einde scene in de auto---------------

Een kacheltje was mijn grote wens. Vorig jaar al. Maar dat plan werd uitgesteld naar later. Regelmatig heb ik even rondgeloerd op het internet. En ze gingen als warme broodjes deze bjoeties.
Gisteravond was weer zo'n moment dat ik het internet afstruinde op zoek naar mijn grote liefde. Haar naam is Etna ( ik weet het, ietwat oudbollig), middelnamen sun 1024, klein maar fijn. In al haar glorie zag ik dat ze nog maar net was aangeboden deze dag. Ik sprong een gat in de lucht en stuiterde door de kamer heen. "Bellen P, bellen!" ( daar is ie zo goed in en ik houd er niet van). En zo geschiedde dat we diezelfde avond nog, omdat we toch al in dat stadje moesten wezen, op bezoek gingen bij de eigenaar van deze schoonheid. Ze was met liefde onderhouden en dat konden wij ook wel zien.
"Kom maar bij ons wonen hoor!" Fluisterde ik haar toe en zo droegen wij haar naar de auto en zwaaiden de vorige eigenaar uit. Eenmaal thuis leek het alsof ze er altijd al had gestaan.
En ik ben in de zevende hemel.....

Groot

Tjee Spike, had je niet een grotere mee kunnen nemen? Beeldvullend man!
Door het poortje was nog een opgave met zo'n enorm ding. Spike zijn ruimtelijk inzicht liet nog wat te wensen over. Want ik riep uiteraard, "Spike, kom!" om mezelf wat reden tot lachen te geven. En daar ging hij: "baf, tok, baf tok, tok tok". Zijn hoofd kantelen zat er niet bij. Dus ik had wat langer mijn plezier. Uiteindelijk heb ik hem uit zijn lijden verlost en even ingegrepen....
En nu... WEEKEND!