55: Proeflapje en weinig woorden

Ik kan u zeggen, weinig saaiers dan een proeflapje. Maar ik wou wel graag een vest dat in proportie was. Al breiende kon ik stellen dat ik echt wel een grotere pen erbij moet zoeken. Maar het korte stuk dat ik produceerde, werd niet meer echt langer. Mijn hoofd was bij de papa's en mama's, de broertjes en zusjes, overige familieleden en vrienden van de omgekomen kindjes in Zwitserland. Ik kon het niet loslaten, het kwam keihard binnen en voor nu maken de woorden plaats voor een gepaste stilte. Een kaarsje brandt ook hier.

55: De ruil

Zij knipte altijd mijn haar voor het dreadtijdperk. En het was de hoogste tijd, sinds de dreads eruit waren gekamd *AUW*, om het weer eens te knippen. Ik stelde een ruil voor met Dinnetje. Zij zou Pee en mij knippen en ik zou iets breien voor haar. " Deal!"  Zei ze.

Er ging een flink stuk aan omdat het uitgekamde gedeelte ondanks alle maskers die het TinaTurner-effect deden verminderen, toch beschadigd bleef. Het haar werd geanalyseerd, ook ik kampte met de bekende haaruitval na de zwangerschap(" nee hoor, geen last van gehad"  >>" ja wel hoor, kijk maar naar die korte plukjes.." ) en al " ohh, nou ja en het is echt anders geworden, het is niet meer zo stijl! werd er geknipt. We kwamen tijd te kort Dinnetje en ik. De vriendschap stamt sinds mijn achttiende en zeker toen we allebei moeder werden kwamen we nog dichter bij elkaar en bleken we veel meer op elkaar te lijken dan we ooit gedacht hadden.

Moet kabouter ook?  Uhmm, *slik*. Ja eigenlijk wel. Ik had " nee" kunnen zeggen, maar kabouter heeft een bos haar waar je u tegen zegt. En dan kon ik wel wachten tot de magische leeftijd van een jaar. Maar.. het werd wel een beetje een... wilde bos.
Kabouter ging bij mij op schoot en vond het prima. De schaar was natuurlijk heeeeeeel interessant. Maar geen drama's. Ook niet verwacht bij hem.  Gelukkig had ik net voor het vegen de ingeving om nog een plukje te pakken en in een envelop te stoppen.. En zo had ik ineens een grote kabouter. Een dreumes ( officieel nog baby maar kiek het jonk eens). potverjoppie ( met inmiddels weer een bolle toet). * WAUW*.

En zo ging ik neuzen in mijn brei-bladen naar een leuk patroon. Of zal ik haken......
Het wordt in iedergeval rood.

54:Het tuinseizoen barst weer los!

Och, mijn handen jeukten de ganse winter. Wat had ik er zin in. De vorst kon ik wel wegkijken. Dooi willen we, bomen en struiken met knoppen, aarde die je kunt omspitten, holadijee!
En zo stapte ik gistermiddag op de fiets, bloemenlaarsjes aan, op naar de volkstuin! Voor menigeen oogt het wat triest.. Ik heb meer dan eens jubelend naast een bezoeker van de tuin gestaan die er, in tegenstelling tot ikzelf, eerder mistroostig van werd. Maar ik zag het, de zachte, te bewerken grond, dacht na over mijn tuinplan al pratende. En hoorde de vogels steeds luider zingen.  De rauwe grond deed mijn tuinhartje bonzen.
Vorig jaar waren er andere zaken die de meeste aandacht vroegen. Gezinsuitbreiding. Nu, bijna een jaar verder, is er veel meer rust. Ik kan makkelijker even weg tussendoor. We hebben weer een stuk meer grip op alles.
En dus werd er als een dolle stier in om geschoffeld. De aarde vloog om mij heen. Spitten, losmaken met de drietand, harken de barken. Af en toe ging ik even zitten op het bankje om uit te puffen en een slokje water te nemen. Of om even met mijn ogen dicht naar de vogels te luisteren.
De eerder geplante struiken die als schutting vooraan, voor de kijker links, moesten gaan dienen, hadden de strenge vorst overleefd. Ik maakte kennis met de nieuwe tuinbuurvrouw, plantte de gekregen vlierbes op de ( inmiddels weggerotte) tuinafval-bult en na twee uur in de tuin werken, fietste ik naar volle tevredenheid langs het mooie laantje terug.

52& 53; De paden op, de lanen in..met slofjes en een groene smoothie.

Mijn dag begon met een goede bodem. Een groene wel te verstaan. Ja ja..een vriendin vertelde over de  " groene smoothies" die ze elke dag tot zich nam. Alleen de naam al deed mijn gezicht toch een beetje verzuren. Maar dat was niet echt ergens op gestoeld behalve een grote fantasie die groene derrie toonde met damp die eraf kwam. Bij de les blijven Lot!
Het sloot aan bij een gesprek over suikers en het effect ervan. Ik ben een echte suikerfan. En merk dat ik regelmatig echt mijn potje energie ver, ver, te zoeken is. Daarbij spelen allerlei factoren een rol en zo ook die suikersnaaisterheden die zorgen voor een after-suiker-dip. Potverjoppie, dat moet eens stoppen, had ik geen zin in vandaag. Ik  keek wat rond op deze getipte site. En ik raadpleegde mijn vriend Google voor een recept voor een groene smoothie. Was toch de tweede link van So Chicken( Ik lees met regelmaat artikelen op hun site). Gruwel, de ingrediënten van nummer twee had ik allemaal in huis, en er moest dus ook bleekselderij in. Dus daar gingen ze, hoppaah, banaan, vier rijpe kiwi's& bleekselderij en twee glazen water... Ik vond deze verhouding nog wat zacht van smaak dus deed ik er een lepel honing bij. Ik dacht, een logische vervanger voor suiker, maar neen. Dat bleek niet zo simpel. Gut, we kunnen niet alles hebben. De cappuccino kreeg geen schepje suiker en ik slurpte met redelijk genoegen van mijn Smoothie. Morgen maak ik een nieuw recept zodat er wat afgewisseld kan worden. Want er staat nog een restje in de koelkast!
Na kabouter zijn slaapje reden wij naar het bos om te wandelen met de hond. Heerlijk, wat een uitzicht en wat een prachtig weer! Ik voelde de eerste sproeten weer opkomen van het zonlicht. Kabouter testte ondertussen al hangend en met zijn benen zwaaiend, de aangepaste slofjes uit. Voor een habbekrats in de voordeelwinkel gekocht. Deze slofjes bleven in tegenstelling tot alle andere uitvoeringen wel zitten, alleen de veters waren wat glad en makkelijk los te halen. Ook kabouter was hierachter gekomen en vonden wij regelmatig dubbelgevouwen in de box om met zijn mond een en ander los te trekken. Logisch.... En dus werd gisteren naald en draad erbij gepakt om elastiek erbinnen in te bevestigen, de flappen om te slaan en vast te maken.
Het bleek voor het vervoer in de draagzak/doek, ideaal..

51:Op het puntje van mijn tong

Foto geript

Ik ben aan het brainstormen voor een pakkende naam, het ligt op het puntje van mijn tong. Nog heel eventjes en dan is het er. Dat frustreert wel een beetje, geduld!Ik maak hele waslijsten met namen, alles wordt genoteerd. Hoe achterlijk ook. In het brainstormproces mag alles. Ik tuur vanuit mijn stoel, mijmer op de fiets. Maar een ingeving afdwingen wil niet. Je hebt het ineens of niet. En zo vulde ik tussen de bedrijven door mijn tijd. Niet zo spannend, maar soms heb je dat.

50: Internationale vrouwendag; Slapende vrouw

49 & 50; Poef!

De poef kreeg ik van de buurvrouw en hij wordt regelmatig gebruikt. Is het niet door ondergetekende, dan wel door de katten en als hij de kans zou krijgen, de hond. Maar dat mag hij niet. Alleen...direct onder de hoes zit de vulling en er komt natuurlijk een moment dat kabouter ontdekt dat ook hier een rits in zit. Dus er moest een hoes komen. Al was het alleen maar om de boel af en toe in de was te kunnen stoppen zonder de vulling eruit te hoeven halen.De tafel werd uitgeschoven, de naaimachine neergezet en met de basisstof  liep met een gordijn, een tijdje terug in de kringloop veroverd, naar de inloopkast om een bijpassende stof erbij te zoeken.
Ik bleek nog een restje stof te hebben van het gepimpte boxkleed. Het bleek een goede combinatie, al zeg ik het zelf.  Vandaag kocht ik klittenband voor de sluiting en zette deze om het geheel af te maken er gelijk in.
*Ik ben trots*