Waren we weer!

Zoveel in mijn hoofd om te schrijven. Maar geen tijd voor gemaakt. En met onder andere mijn verjaardag, alle feestdagen, het bezoek, gereis en gesnaai, een nacht niet slapen, maakte dat het nu tijd was voor....gewoon even aankeutelen. De dag begon voor mij al vrij laat. En Spike maakte het alleen maar later door met een andere hond te ruziën om een boomstammetje. Zie je het voor je, zij aan zij rennen, allebei dezelfde stok in het muiltje en grommen maar.

Niet dat ik mij daar druk om kon maken, het andere bazinnetje daar in tegen wel. Ik had alle vertrouwen erin dat er niets zou gebeuren. Maar na 1,5 rondje park, wou ik ook wel weer naar huis. ( Tijdelijke!!!) dementie deed mij er niet aan denken om even iets als "los" te roepen. Toen ze nog bij me liepen. En op afstand werkte natuurlijk niet.. De mevrouw besloot dit te herhalen en Spike liet samen met het andere hondje keurig los. Zij waarschijnlijk met klotsende oksels verder, ik kon alleen maar lachend naar huis lopen. Letterlijk uitgelaten kwamen we thuis.

En terwijl het kacheltje nu door de stevige wind staat te brullen, maak ik nu eindelijk tijd voor een update. Ik heb deze week ook niet stil gezeten. En dankzij Pee, die als stok achter de deur functioneerde, ( ik riep dat ik wou verven maar beginnen zo lastig vond en acuut moest ik alles laten vallen en mijn verfspullen pakken, Pee is van de afdeling nonnonsense, u hoort het..) heb ik sinds tijden weer eens geschilderd. Het is nog niet af. Ik ga nog even bedenken wat ik met de linkerarm ga doen en de achtergrond. Maar jongens, wat fijn om te doen. Een stiekeme passie..

En links van mijn laptopje ligt een nieuw breiproject. Het breien van een vest met dunne wol voor mijzelf heb ik even opzijgelegd, geheimpje; ik houd niet van uithalen.. En daarvoor in de plaats maak ik nu een "manteltje met

capuchon", een patroontje dat ik al surfend vond. Het is van Phildar.com.

Klooi ik nu even verder aan!

Kachel in.....werking!

Het was dan eindelijk zover. De kachel werd aangesloten. Hier hadden we een goede vriend van ons voor nodig en zijn lieve buurman. Wij hebben er namelijk geen kaasje van gegeten en wouden onze vingers aan dat soort dingen niet branden. Haha.. de woordspelingen zijn niet van de lucht dames en heren...
But we Leave it on the experts...
Maar wat waren Pee en ik verguld toen het eerste houtblokje erin mocht.
Stoken is wel een kunst. We hebben wel even gevloekt toen onze timing voor het volgende houtblokje weer niet goed was en deze het vuurtje doofde. Maar, na een klaagzang tegen mijn moeder en wat tips, ondertussen was Pee al afgetaaid wegens frustratie, werd ik beloond voor mijn inzet. Oefening baart kunst en ik leer het beestje al aardig kennen want hij doet het nu al dik een half uur als ene dolle.
Of hij ook goed trekt? Hartstikke goed. Als ik hem de kans geef, brult hij het samen met de wind al knisperend uit.
En waar ik nu zit? In mijn rieten stoeltje, recht voor de kachel natuurlijk! Met het laptopje op schoot. Kopje thee ernaast. Het kan mij, zoals bekend, niet warm genoeg zijn.. Nu maar een goede wintervoorraad hout vergaren.. Ondertussen zwaai ik even vriendelijk naar de energiemaatschappij. "Daaaaag, afzetters!"
Om de kneuterigheid compleet te maken plaats ik ook nog even een foto van de muts. Ik moet alleen nog koortjes eraan fabriceren. Maar daarvoor was een kettingsteek nodig en die wist ik niet precies. Nu nog een kinderhoofdje vinden waar hij op past...

kachel

L: We hebben een kachel!
L : Wat is ie mooi!!!!
P: Hij is zeker mooi.
L: Och, wat is ie mooi he???
P: Jaaahaa, heel mooi.
L: Och, wat past hij hier goed!
P: Ja, past precies..
L: Och wat een bjoetie, zucht....
P: Lot, nu weet ik het wel..
L: Ja, sorry maar wat is ie toch mooi...


---------Einde scene in de auto---------------

Een kacheltje was mijn grote wens. Vorig jaar al. Maar dat plan werd uitgesteld naar later. Regelmatig heb ik even rondgeloerd op het internet. En ze gingen als warme broodjes deze bjoeties.
Gisteravond was weer zo'n moment dat ik het internet afstruinde op zoek naar mijn grote liefde. Haar naam is Etna ( ik weet het, ietwat oudbollig), middelnamen sun 1024, klein maar fijn. In al haar glorie zag ik dat ze nog maar net was aangeboden deze dag. Ik sprong een gat in de lucht en stuiterde door de kamer heen. "Bellen P, bellen!" ( daar is ie zo goed in en ik houd er niet van). En zo geschiedde dat we diezelfde avond nog, omdat we toch al in dat stadje moesten wezen, op bezoek gingen bij de eigenaar van deze schoonheid. Ze was met liefde onderhouden en dat konden wij ook wel zien.
"Kom maar bij ons wonen hoor!" Fluisterde ik haar toe en zo droegen wij haar naar de auto en zwaaiden de vorige eigenaar uit. Eenmaal thuis leek het alsof ze er altijd al had gestaan.
En ik ben in de zevende hemel.....