Stilte na de storm

Zo heb je nergens last van en zo wordt er even gedacht dat de baarmoeder al veel te ver was en stiekempjes inzette op een vroegtijdige bevalling.

Zo zit je een beetje zenuwachtig bij een verloskundige en zo ga je met rode ogen van het huilen naar huis om je tas voor de zekerheid te pakken, mocht je in het ziekenhuis moeten blijven..

Uiteindelijk viel alles mee en zat het waar het moest zetten, was het lang zo lang als het moest zijn en zat ik weer rustig thuis. Thuis en niet op mijn werk.

Nog lange niet.. want Lotje is moe. Vre-se-lijk moe. Loopt als een oud vrouwtje en veel is al snel teveel voor dit lijfje. Best wel een ommezwaai voor iemand die altijd alles voor 200% doet. En je niet het gevoel hebt dat je zo ziek bent dat je de hele dag in bed moet liggen en je dan pas zou ziek melden. Maar eerlijk is eerlijk, voor je kabouter in wording zorgen moet dan ook met diezelfde 200%. En als dat betekent dat de rem erop moet. Terwijl het voor jezelf nog moeilijk uit te leggen is, dan moet dat.

Stiekem weet ik wel dat dit nu even het beste is, ik moet me er alleen nog even bij neerleggen.. Ondertussen ben ik met een volgend breiwerkje begonnen: because we love Phildar.. (* En omdat ik dan lang stil blijf zitten) Zie hier. Er zitten wel weer nieuwe technieken in waar ik me nog eens ernstig over moet buigen. Vooralsnog ben ik bezig met stap 1. Gewoon stug tricotsteek gedurende een aantal centimeters..

En van oma kreeg ik weer twee bollen wol toegestopt. Vel blauw zijn ze, blauwe dan blauw.. Die krijgen nog wel een mooie bestemming....

En wat er achter deze deur stond?

Eten natuurlijk...

Tip vanuit bed

Heel fijn, daar lig ik dan verplicht te rusten op bed. De enige remedie deze avond tegen de aanhoudende harde buik. Verticaal slecht plan, horizontaal vond mijn lijf top. Luisteren dan maar he? Hoewel ik nog bezig ben in dat proces van "je gedragen als ...als.....alsof je een oud dametje bent.

Ofzo.

Maar ik leg me er bij neer. Zie je dat? Ja letterlijk...

Lara vindt het maar wat gezellig. Die vlijt zich tegen me aan en snurkt er op los.

Genoeg over dit klein leed ;-)

Deze kreeg ik van een vriend getipt. Hij stond in een mailtje met de titel"geinig ding". En het bijschrift bestond uit de vraag: "is dit wat voor jou? "

Hij staat bij deze gebookmarked!

We zijn er bijna, we zijn er bijna....

En zo zat ik gtebogen over de tafel om het vestje in elkaar te zetten. Ik heb er nog niet veel ervaring mee maar met een paar tips kwam ik de winter wel door zeg maar..

Het is wel een knap staaltje monnikenwerk, al zeg ik het zelf. De tijd vloog dan ook voorbij. En ik heb zelfs heel verstandig eerst met een ander draad de stukken met grove steken aan elkaar gezet. Dan ging het wat makkelijker.. Nog even en hij is af.....

En nu... ga ik ontbijten en kijken of ik mijn bikini nog pas. Ik ga

voor het eerst zwemmen met buik! It's poedeltime....

Boeken (deel 2)

Ik heb een voorliefde voor boeken. Met de paplepel ingegoten. En in zekere zin is het ook een soort verzameldrift die ik mezelf heb toegestaan.

Op zich sta ik het mezelf nog steeds toe. Maar gaande weg vroeg ik me ook wel eens af wat ze daar nou deden. En je kunt jezelf natuurlijk ook de o zo bekende vraag stellen wat je mee zou nemen als je plots je huis moet verlaten. Wat zou je dan meenemen. Mijn hele boekenkast? Nope... Aan een groot aantal heb ik mooie herinneringen. Ik vond het verhaal mooi, wist dat er nuttige informatie in stond of ik vond de plaatjes en toen...toen bleven ze al stof-happend in mijn boekenkast staan.

Kinderboeken blijven favoriet. Deze doorstaan de selectie dan ook. Maar een aantal romans, historische boeken etc heeft deze niet overleeft. Een deel gaat gelijk richting de kringloop. En een gedeelte probeer ik eerst nog te verkopen. Als ik naar de stapel kijk die de deur uit gaat, ben ik wel een beetje trots. Zo kan iemand anders weer van de boeken genieten....

Gevalletje Inloopkast

Ons huisje is oud, klein en barst van de malle scheve hoekjes.

Dat is tegelijkertijd haar charme. Alleen die muren, die muren die alleen als je er al naar kijkt bijna afbrokkelen als je gaat boren.

Voor een beginner een crime.

Soms deden we een dappere poging. Om het binnen een jaar weer naar beneden te zien vallen. Juist... We vroegen de experts om hulp. En zo reisden Marsman en mamamuis richting het Zwolse af. Ze kwamen, zagen en overwonnen wederom.

Als "kabouter-dragend-persoon", was het dan ook vreselijk tijd voor een inloopkast. Voor ruimte om onze kleertjes in op te ruimen nu ze verbannen waren uit de kinderkamer-to-be. Vol drama kon ik over de eerste verdieping stampen , mijn kont niet kerende kunnende, hormonaal, absoluut.Maar niet minder gemeend die pruillip. Pee heeft me af en toe hartelijk uitgelachen maar ook vol medeleven getroost bij gevaar voor ontploffing. Ik moest nog eventjes geduld hebben. Zucht...

Zie hier het resultaat. Ruimte, zeeën van ruimte om de kleertjes op te hangen, de stapeltjes shirts truien etc. En kratten met schoenen. Die ik trouwens eerst nog even ga uitzoeken. Wat fijn, wat fijn wat fijn. Er zit nu schot in de zaak! Inruimen maar! ( Nu de rest van het huis nog.....)

Beentjes op de bank

Jammer dat ik ze er zo weer af mag halen om het hondje uit te laten... Laat mijn dikke vest een troost zijn want machtig, wat is het koud. Koud was het helemaal toen ik na zessen vanuit mijn werk afgezet op het station door een collega, wintig keer langs de fietsrekken sjokte, op zoek naar onze (nog) weinig opvallende omafiets. Laat het "nog"ook maar weg want omafiets is niet meer.

Ik weet dat bij het station stallen risico's met zich meebrengt maar feit blijft dat het mijn fiets was.

Dus toen maar de bus. Met rode neus warmde ik voor een van de hopelijk weinig

e keren een kant en klaar gerecht op. Halverwege het gerecht walgde ik zo van de smaak, textuur en geur dat ik bijna alles weer vanuit mijn maag retourneerde in het bakje. Drie keer door mijn neus ademhalen en de andere kant op kijken was

voldoende om dit niet te laten geschieden.

Dan maar focus op het goede. Want want want..... we hebben een stoffenwi

nkel op 5 minuten afstand lopen gekregen!

Niet zo leuk voor de portemonee misschien. Lucky Pee dat ik altijd even in de opruimingbak loer.

Zo vond ik een uh, ja, wat voor groen noemen we het, donkergroen, mosgroenig ribstofje. Daar zag ik toch wel een skeetig broekje of iets van die aard uit komen. Vergeef me de beroerde foto. de telefoon was de dichtstbijzijnde optie. En je ziet hem al een beetje op de achtergrond

de aandacht opeisen. Deze stof vond ik voor mezelf wel wat. Bloemen, grote kleine, grove fijne. Ze lonken altijd naar me. Dus ook deze ging over in de orde van Lotje. 2,- per meter.

Kon ik het niet om laten.

En zo stuitte ik ook nog voor een onzinnig prijsje in de Vuh en Duh op een paars dekbedovertrek met wederom prrrrrrrrrachtige bloemen. Nu hebben wij een groter dekbed dan 140 cm breed, anders was dat echt niet goed gekomen. Maar ik dacht, daar kan ik vast wel iets anders op fabriceren. Wat, is nog even een vraag.. Zo, en nu ga ik even met het hondje een ommetje om. Om vervolgens weer even een slag te slaan met mijn breiprojectje, het babymanteltje. Dat stagneerde wat.... En dat terwijl ik de finish al rook!

Boxkleed

Toen was het plan min of meer al in werking gezet door de stof te kopen. Tijdens de naailes was de aanzet al gedaan. Toen waren daar de feestdagen, geen tijd. Toen was het weer tijd voor naailes, nam ik alles mee behalve het oude boxkleed. Heel slim. En nu was het een goed gevuld zondagje, even stofzuigen, wandelen met de hond, lezen, sociale activiteiten en toen en toen... was het avond en dacht ik, Boer Zoekt Vrouw kan wachten, we zetten een keteltje water op de kachel klaar. De naaimasjien op den tafel. En gaan met die banaan! Ik zag er natuurlijk wel een beetje tegenop maar eenmaal bezig vroeg ik me af wat nou in vredesnaam het probleem was. Ik heb hem zowaar afgekregen. Er zijn wel wat puntjes die ik de volgende keer anders zou doen. Maar dat maakt niet uit. Aldoende leert men. Met de nadruk op aldoende. Als ik dat niet doe, leer ik het natuurlijk nooit! Fouten maken vind ik stom om te doen. En dat is wel eens lastig. Ah ja, een proces. Tis een proces..

Dus, bij deze een collage van dit alles. Inclusief de tafel waar wat ontploft lijkt, maar niets is minder waar, ik ben er gewoon even bezig geweest...

En op dit boxkleed kan de beeb zich uitleven straks. Op de fleurige boompies. De box is een mooi ouderwets exemplaar die we tweedehands op de kop wisten te tikken. Evenals het bijbehorende boxkleed met ernstige jaren 80/90 print. Deze is dus bij nu gepimpt. Nu de box nog. Die krijgt toch nog een likje verf, dat wil zeggen, wit.

Maar nu niet, nu even lekker met de beentjes omhoog. Dat schopmonstertje in mijn buik vond het blijkbaar een goed plan, ik hoor het al verzuchten"mensch..blijf je nu eens rustig liggen? Heb ik even de ruimte". Lievie, ik kan je bij deze vertellen, wen er maar aan. Daar is deze mama in spe niet zo goed in :-) And this is just the beginning....