Update zes

En.....click voor de nieuwste updates van Maak het voor Maud.

Bijenparty

Een van de bijen-feestgangers in onze tuin.

Heel lang vroeg ik mijzelf af wat voor plantjes het waren en ze werden maar groter en groter en grooooter. De gehele plantenbak was foetsie wiedewoetsie en ik had enkel groen grijzige planten erin staan. Net op het moment dat ik dacht, misschien moeten ze er toch maar uit, dit wordt niets, verschenen er bloemenknoppen. Kreeg ik toch gelijk, het was papaver.
De volgende ochtend bleek het bijenfeest van start gegaan. De papaver opende haar bloemknoppen en zo had ik zomaar een heleboel kleur in de tuin. De bijen zoeken, vooral 'sochtends hun weg naar de bloemen en ruzien wie er het eerste bij mag. Het is echt enorm druk met zwermende bijen. Hoe tof is dat! Wist je trouwens dat bijen de kleur rood niet waarnemen maar omdat de bloembladeren naast rood ook ultraviolet van kleur zijn (een kleur die wij niet kunnen zien, maar bijen wel) weten de bijen de Klaproos toch te vinden. En ze klappen dicht bij slecht weer, vandaar de naam. Las ik net :-) Voor vandaag een foto van een bij in een van de bloemen. Mooi niet? En zo helpen we ze ook een handje, ze zijn immers een bedreigd diersoort. 

Weggeven

Sinds kort ben ik aangesloten bij een weggeefgroep. Via een oud collega werd ik uitgenodigd en zo bevond ik me ineens in een hele interessante wereld en ga je ook anders naar je eigen spullen kijken.
Als je nog iets nodig hebt, kun je vragen of iemand dat nog heeft liggen en vise versa. Je kunt ook gewoon iets aanbieden en negen van de tien keer ben je het in no time kwijt. Ik was eerlijk gezegd een beetje klaar met het Marktplaatsen, je blijft maar zitten op je spullen terwijl je het ook zo kunt weggeven en iemand per direct er blij mee maakt.
Ik besloot op mijn beurt alle oude kleertjes van kabouter, op een doosje na, weer door te schuiven. En zo  ging het in fases ( her en der vond ik weer een andere tas), naar andere jonge moeders en een dame met een hele mooie buik. De wipwap ging weg en diezelfde dame pikte voor mij een traphekje in de buurt op om bij mij af te geven. Een set verzorgingsproducten en wat speeltjes gingen de deur uit. En dezelfde dame bracht mij een hele leuke dekbedhoes met boerderijdieren erop die zij op haar beurt weer weg gaf. Mooi toch!
Zat ik toch zomaar weer een beetje minder op mijn spulletjes. En het geeft een zeer rijk gevoel..

De binnengekomen schatten.

Er blijven schatten binnen komen voor Maak het voor Maud, wat mooi. Het duurt even maar dan heb je ook wat. Ik schoof alle foto's in Photoshop in elkaar. Morgen ga ik binnengekomen mailtjes beantwoorden, weet u dat alvast...
De instuurdatum gaat verzet worden naar achteren. Ik heb nog geen inschrijving voor de tweede braderie. Ik zit middenin de lobbby :-) Mocht iemand nog connecties hebben dan hoor ik dat graag natuurlijk.  Ik hoopte op de Hip en Handgemaakt-beurs te kunnen staan maar daarvoor sta ik op de wachtlijst. Duimen jullie mee?

En dan is het nu tijd voor slaapje.

Corleone de courgette en Pablo de pompoen

Je zou het niet zeggen met dit zijn mijn pleegplantjes. Corleone de courgette en Pablo de pompoen.
Ze groeiden op in Zuid bij Aa en Gee. Maar ze waren wat te groot van stuk ziet u. Een kinderhand is al snel gevuld, en een moestuinierbak van een anderhalve meter ook.
Ze pletten met z'n beiden nogal de familie peultjes en de gebroeders augurk. Zij hadden wat meer lucht nodig. En dus werden ze bruut door ondergetekende uit de bak geschept. *Officieel mag je ze zo laat natuurlijk niet meer verplaatsen gok ik zo, maar we doen het toch, nooit geschoten is altijd mis*.
Even later fietste ik met emmer in het kinderzitje en wapperende stengels en bladeren richting de andere kant van de stad naar mijn moestuin.
Corleone de courgette en Pablo de pompoen hadden het wel een beetje zwaar en dus badderde ik ze eventjes in een modderbadje en een koude douche toe. Ik zong nog even een liedje en fietste toen weer weg.
Ik ben benieuwd hoe ze er morgen bij staan....


De postbode is ook nog langs geweest en bracht nieuwe schatten, ik zal ze dit weekend nog vereeuwigen.
En dan is het nu tijd om met de beide beentjes omhoog te gaan, een breiwerkje erbij te pakken en tussendoor nog een paar mailtjes beantwoorden waar ik nog niet aan toe gekomen ben de afgelopen dagen.

En toen was het zover

Morgen volgt een klein fotoverslag.

En daar zit ik dan, achter mijn computer. Ik kijk vooral voor mij en niet naar de ernstige chaos achter mij (dozen, tassen,dozen, tassen, dooooozen, enveloppen).
Het is iets voor tienen, mijn roseetje is half opgedronken en je zit stil. Ik geloof dat een deel van mij nog aan de assendorperstraat bij het kraampje, keurig op een stoeltje zit.
Wat-een-dag. Echt, wat-een-dag.. Wat een week. wat-een-weken..
Vandaag was werkelijk een bekroning, het toppunt van de laatste tijd. Het was een roerige periode met ook diepe dalen, verdriet om de zorgen om Maud, ontroering om de reacties op de actie, mailtjes, twitter..al het uitpakken.
Dit had niet mooier gekund.  Als je in termen van " mooi " kunt spreken. Het was een enorm contrast met gisteren qua emoties. En hoe giet ik dit in vredesnaam in een verhaal dat de lading dekt.
We begonnen de ochtend vroeg met opbouwen. Meine en Ben hadden al wat elementen klaargezet. Het bloemetjeskleed werd tevoorschijn getoverd, er werd hardop gedacht, geschoven, gediscussieerd. de laatste labels geschreven en tussen neus en lippen door kreeg ik even de melding dat Rtv Oost voor een radio interview zou komen. *Uhhh*.   ( Hier het gehele interview, luister vanaf 0:10:23 eerst komt Meine van Meinesz en Bennesz en daarna volg ik, het begint rond 9:44).
Ik was wel een beetje zenuwachtig want allemachtig, straks waren de mensen helemaal niet kooplustig. En dan is het hartstikkene leuk dat iedereen zoveel gemaakt heeft. Maar er waren ook kopers nodig zeg..
Verdeurie, daar kwam de eerste klant al, maar wat was het ook alweer. Ik weet het niet meer..
Van alles is wel wat verkocht. Maar los van al het moois wat verkocht werd, was een ding toch wel erg favoriet. Alle knuffels. Grote mensen en kleine mensen kwamen weer een  ding overeen. Ze stonden er als een kind een knuffel te aaien.
Inclusief mijzelf ..
De gehele dag kwamen er mensen op de kraam af, naar aanleiding van berichten in de media;Twitter, Facebook, het blog, deelnemers zelf, de  website, het interview, de krant...
Mensen die erover wouden praten, steun wouden betuigen aan de familie en vrienden, mensen die de Stentor hadden gelezen,vragen stelden over de actie, niet wisten wat ze moesten uitzoeken, zoveel aanbod.
Het geldkistje bleef open en dicht gaan. En ik had serieus geen beeld, bij wat we gingen ophalen, ik had wel een wens, als we nou...als we nou ....

We spraken Carlieke en Sjoerd nog, die kanjers stonden er gewoon samen met Juul en Niels ( Juul ging gewoon even een potje sjanzen met Pee en Niels liet even zien hoe hij in de kinderwagen dook. Ik moet zeggen, ook dat is een kunst..

Iedereen kocht wat met Maud in hun hart. En er werd veel uitleg gegeven over de stichting die door ging.
En passant werd er nog even gelachen voor een fotograaf. Vriendinnen kwamen langs en losten elkaar af of kwamen even kijken, ik werd de gehele dag voorzien van snacks, koffie, soep die ik nooit zal vergeten. En kabouter was ook nog een tijdje van de partij die op zijn beurt weer met een aantal niet nader te noemen mensen aanpapte en gelijk ook gewoon met de noorderzon vertrokken was.
Tjonge jonge, de jeugd van tegenwoordig.
En het weer....zo'n spannende voorspelling die een perfecte timing had. Na de braderie barste het pas los, toen iedereen weer thuis was.
En toen..toen kwam het moment..geld tellen..
Het is een tussenstand in die zin, dat ik nog een keer op een braderie of markt zal staan. Gezien alles wat nog binnen komt en of over is....

*tromgeroffel*
Met de lieve Maud en haar familie in gedachten waar ik zoveel respect voor heb. Met de stichting Maud voor Leven in het hoofd, kan ik jullie vertellen dat we samen

405,- euro

 hebben opgehaald op deze braderie.
Ik ben er trots op. Ondanks de zo verdrietige aanleiding.

Het weer laat zien hoe het leven gaat. Grijs, kabbelend, stralende zon, geluk, regen verdriet, de aarde huilt. Onweer, botsende zaken, leven en dood. Allemaal gaat het samen in een leven, naast elkaar.
  
Ik eindig dit verhaal met de wijze Maud: Opgeven betekent niet altijd dat je te zwak bent om door te gaan... Je kunt ook sterk genoeg zijn om het los te laten...Pay it forward.

De voorbereidingen, de post en het afscheid

De binnengekomen post van dinsdag en de stempel

 

Samen de ballonnen weg laten vliegen naar de nieuwe ster.

Om daarna vast te stellen bij thuiskomst dat de postbode en pakketmeneer ons huis wederom gevonden had. We gingen samen verder voor Maud. Mijn vriendinnen en ik.