Gordijnen

Ik had ze nog op zolder liggen, de oude gordijnen. Mooi creme is niet lelijk. Maar we hebben geen creme kleuren in de woonkamer... Mooi blauw/grijs is ook niet lelijk dacht ik daarna.... En dus ging er een tinnetje textielverf mee naar huis. Op een mooie zomerdag geschiedde het. Ik denk dat de warmte me wat minder allert maakte. Want ik zag een niet geheel onbelangrijke instructie over het hoofd. Een specifiek woord.. Koken. Nee, heb ik niet gedaan, roeren wel, 2o minuten lang wel te verstaan. Ik kreeg er lamme armen van. En ook een halve liter kokend water toevoegen wou wel. Maar dat ene andere onderdeel zag ik reikelijk over het hoofd. Natuurlijk pas na die 2o minuten roeren merkte P. droogjes vanachter zijn kopje koffie op, dat ik het waarschijnlijk niet in een pannetje op het vuur had gezet? Verstoord keek ik op, nee dat zie je verkeerd, vast de instructie voor wol ofzo ( inderdaad, weer een opmerking voor de afdeling "niet logisch en co...". Vol ongeduld gristte ik het mini-handleidinkje voor mensen met een ingebouwde loupe, uit zijn handen. Huh, dat stond er net nog niet...Aangezien het gordijn niet afgaf bij het spoelen, heb ik het erop gewaagd. Drogen, morgen strijken en dan zal ik het resultaat vereeuwigen. Of niet, wanneer het ECHT geen porum is... Wordt vervolgd...

Jurk

Elke maandag stap ik in ons autootje samen met mijn grote zware Super the farmer-tas . En in die tas zitten mijn naaispulletjes. Wanneer ik vertel dat ik op naailes zit, schiet mijn gesprekspartner, ongeacht wie, wanneer en hoe, in de lach.. Ik denk dat men het al voor zich ziet in een andere betekenis... Ik verheug me er altijd erg op om weer bezig te gaan met mijn project onder begeleiding van.. jawel mijn naaijuf. Ik heb onderhand al een rok met citroenprint, een jurk van seventies ripstof voor mezelf en een feestjurk voor mijn nichtje gemaakt. Het scheelt dat de stofjes die ik leuk vind voor mezelf, doorgaans niet hip zijn. Waardoor het vaak voor een miniprijsje ergens achteraf ligt. Hoe fouter, hoe beter. En bij voorkeur oude zigeunerprintjes en kleurtjes.
Vorige week ben ik begonnen met een jurk voor mijn zus. Zij is zwanger en die buik zal er natuurlijk voor zorgen dat ze op een gegeven moment overal uitgroeit. We delen alles met elkaar en zo heb ik de eer om ook deze zwangerschap van dichtbij mee te maken. Daarom leek het me leuk om ook voor haar wat dingetjes te maken. Dus vorige week ben ik begonnen met een wikkeljurk. Officieel heeft het model mouwen maar die laat ik lekker weg. Want daar gaat de voorkeur naar uit.
Afgelopen avond hing ik weer met rode wangen over de tafel heen, de laatste hand werd gelegd aan het patroon tekenen waar ik persoonlijk altijd nogal scheel van raak. Al die trepen en stippeltjes, korte en lange, rood, blauw groen, twintigduizend door elkaar heen. En vervolgens ze op de juiste manier op de stof spelden. Het papier dat regelmatig verschuift. En uhmm, wat is de stofrichting ook alweer... En daarna een zoom om alle delen heen tekenen met een krijtje en dan, met de schaar erin, alles uitknippen maar! Ik sta er niet om bekend dat ik snel ben, wel doe ik alles bewust, wil ik alles beredeneren zodat ik het erna ook kan en het liefst ook pietje precies.. Verder flap ik er regelmatig vanuit het niets een warrige opmerking uit en is het pure noodzaak dat ik aantekeningen maak om te voorkomen dat ik iets vergeet mee te nemen voor de volgende keer. Maar dat maakt het niet minder. Ik geniet met volle teugen, het wordt een steeds grotere hobby. En zo besloot ik elke week op les te gaan. Maar even tijdtechnisch kijken hoe we dat gaan doen de komende maanden met een filmproject op de plank...Deze week bleef het bij deze activiteiten. Volgende week staat het stikken op het programma en kan de naaimachine op tafel gezet worden. Joepie!

Le Chat Noir

Maanden was die zoek onze Chat Noir. Spike had toch een medestander nodig. Hij kon niet op tegen al dat witte geweld. Ja, ze waren dan niet helemaal vlekvrij, die bazige katten, zucht.. Maar toch. Je kon er ook geen hoogte van krijgen van dat stel.. Dan kreeg je een kopje, geef je een kopstoot terug, is het weer niet goed..
We hadden uit medeleven tijdens een minivakantie de Chat Noir als souvenir gekocht. Voor drie euro uit een stalletje. Kijk, dat vonden we nou leuk. En zo namen we de Chat Noir mee naar huis.
We introduceerden hem aan Spike, hij waardeerde het gebaar en kreeg alweer moed. Hij zou deze kat met die fantastisch kleur vacht.. Spike onderbrak me, hij murmelde hardop; "wie heeft er nog meer zo', n mooie kleur, ach ja, dat was ik, wie anders".. Juist ..Spike zou die witte katers wel aan zijn zijde krijgen. En dan piepten ze wel anders die nepperds...
Maar zo ver kwam het niet. In ons kasteel van een huis, ik bedoel dit gekscherend, raakte deze kater kwijt. En zo vonden we hem deze week weer terug, opgerold onder het bed. Ja, in het donker zie je hem natuurlijk niet, als 'ie zijn ogen stijf dicht houdt.. Goed in verstoppertje man! Ben je een dag zoet mee..
Eindelijk konden we hem in het zicht plaatsen naast.... de witte His Masters Voice hond... Shit.... 3 tegen twee... Ja maar dat was niet de afspraak, nou winnen die witte jongens alsnog..
Ik liet Spike even alleen, hij moest dit even verwerken. Ik ging daar in tegen het resultaat vastleggen.. Want wat was 'ie mooi...

Ontblokt

Ik ben heel goed in het hebben van blokkades. Over de hele linie. Het maakt mij niet uit of het nu gaat om opruimen, schrijven, monteren, de hond uitlaten, naar bed gaan. Nee hoor. Ik ben er de beste in; drempels creëren. Torenhoge eisen, opgestapeld en samengeperst. Voordeel is dan wel dat als je eenmaal jezelf over die belachelijke drempel heen gezet hebt, je jezelf fantastisch voelt. En daar is dan weer niet veel voor nodig.

Zo zit ik nu achter mijn werktafeltje. Ik heb hem van Pjotr geadopteerd. Het leek me namelijk een machtig tafeltje om aan te zitten en "goede dingen te doen". Goede dingen doen betekent bij mij meestal uiting geven aan mijn creativiteit. Schrijven, monteren...

Het tafeltje heeft al meerdere plekken in het huis gehad. En dus ook mijn werkplekje is nogal eens verhuisd. Menig bezoeker kijkt dan niet raar op als er ALWEER iets veranderd is in huis. En ook Pjotr kijkt niet raar op als ik het weer in mijn bol krijg en er á la minute gesjouwd moet worden met kastjes, tafels etc. Het duurde even maar ik geloof dat ik een paar weken de geest kreeg en voor de zoveelste keer er flink ingegrepen moest worden. Twee kasten werden op een niet nader te noemen verkoopsite geplaatst en ook nog eens verkocht, de kast ging opzij en zo zag ik het in een keer. Ik stond ten midden van alle zooi, keek voor me en zag het plekje, het plekje waar mijn tafeltje voor gemaakt leek. Mooie lichtval, rustig maar toch ook gezellig. Ja, dit moest het worden. En zo geschiedde. We zijn nu een paar weken verder en ik heb hier al een paar keer gezeten. Bestanden inladen op de computer en bewerken, vloeken omdat het programma voor de zoveelste keer vastliep. Wij hebben een haat-liefde verhouding. Ik ben dolblij als hij het doet, want dan helpt hij mij heel erg. Maar als hij vastloopt om een poep of een scheet. Dan kan ik mijn hamer er wel bijpakken. Maar toch, ik kwam terug. En wat voelt het goed. Alsof hij het merkte, werkte mijn programmaatje zowaar mee. Alsof hij zag dat ik me van de gezelligheid onttrok om boven nog even aan de slag te gaan. Want hoe gezellig het ook was, in de woonkamer zitten op mijn oude werkplekje.. Het leidde ook wel een petit peu af. En zo dames en heren, heb ik al heel wat bestandjes kunnen bewerken in een uur. En dat voelt... juist..
dat voelt goed.
Weltrusten

Inmaken

Ik denk dat menig moestuin liefhebber zijn wenkbrauwen fronst als deze mijn tuin ziet. Courgetteplant..nog een courgetteplant, verhip, nog een en...aan de overkant nog twee... En heeeel veeeeel peterselie, basilicum en nog meer peterselie. Juist, Lot kan niet zo goed afstand doen van jonge plantjes. Het is de bedoeling dat je ze zaait, uitdunt en dan de natuurwet "de sterksten....".
En verder is het ook wel zo dat je ze soms allemaal in bakjes zet om ze vervolgens daarin groter te laten worden om ze daarna zelfstandig te laten wonen in de tuin. Maar ja, ik had over en alle kandidaten voor een courgetteplant waren inmiddels wel voorzien... Nou ja, dan maar in mijn eigen tuin.
De grond doet het fantastisch en dus al mijn courgetteplanten ook. Reuzen, had ik al eens verteld. En dit weer blijkt fantastisch. Mijn planten schijnen het wel te hebben op de wisselvalligheid van het weer. Plen-zen om vervolgens weer keihard den zon in het smoeltje te hebben. De courgettes BRULLEN de grond uit bij wijze van spreken. En zo ben ik ook over gegaan op het inmaken. Want we hebben inmiddels alle soorten verwerkingen wel gehad, soep, ovenschotel, in de pasta in de salade ,gegratineerd.... Er valt niet tegenaan te eten. En mijn omgeving is ook al regelmatig voorzien. Onder begeleiding van een recept en met de hulplijn paraat ( mamamuis), besloot ik dan toch aan de slag te gaan. Het zag er feestelijk uit...

Zoek de kat

Toelichting:

Deze reusachtige plant is een van de vier courgetteplanten in mijn tuintje.... Inmiddels komen ze zowat tot mijn navel... Goed he?

Op pad

Spike mocht mee naar de stad. Er werd een drankje genuttigd op het terras en Los Spikos keek zijn ogen uit. Om te voorkomen dat mijn arm uit de kom gerukt werd kreeg hij de gentle leader om. ( Naast lopen heb ik hem nog niet goed kunnen leren tijdens de cursus, ik zet mijn geld letterlijk in op de vervolgcursus).. Ondanks de nodige strijd die het oplevert tussen Spike en dit systeem, trekt hij wel minder. En daar doen we het voor.
Het drankje was genuttigd en we vervolgden onze weg, pakten nog even een rommelmarktje mee om vervolgens naar huis te lopen.
Spike ging akkoord en liep mee, Tegels, deurtjes, voeten, boomstammen, autobanden, paaltjes, gras, fietsenwielen, afval.... Hij kwam ze allemaal tegen. Hij keek er niet van op of om.
Totdat hij haar zag. Zijn drafje stopte accuut, hij week met zijn hele lijf terug, oren naar achteren en grommen maar.

Ik besloot op ooghoogte een kijkje te nemen om erachter te komen wat het was, waar Spike zo van onder de indruk was... Ja, Spike, ik snap je punt. Een femme fatale met een harde langwerpige drol op een stokje. Ik zou er ook een beetje van schrikken... Zelfs voor jou is dat een brug te ver..
Ik sleurde Spike om haar heen. En na een paar keer achterom kijken, (ze bleef maar stug terugkijken!) was de rust teruggekeerd.

Een paar weken later bleek dat Spike echt een stevige aversie tegen haar had. Want ze verscheen weer ten toneee, maar nu op een andere plek. GRrrrrrrrrrr! en handrem erop! IEeeehhhhhhh.....

Je bent in ieder geval consequent wat vrouwen aan gaat, Spike.