130: Jammie

De framboosstruik brulde vanaf moment een de grond uit. Ik moet hem ècht een halt aan gaan roepen. Maar voordat ik dat ging doen, plukte ik er eerst nog even de vruchten van, letterlijk... Samen met het doosje aardbeien en een enorme hoeveelheid suiker, kookte ik het tot moes. Lang pruttelen moest het, wegens ontbreken van geleisuiker. En regelmatig de proef op de som; een druppel op een bordje, vers uit de koelk en na een minuut kijken of het je bord afgleed als je hem schuin hield. Hoe kneuterig! Met als toppunt de weckpot. Jammie!

54:Het tuinseizoen barst weer los!

Och, mijn handen jeukten de ganse winter. Wat had ik er zin in. De vorst kon ik wel wegkijken. Dooi willen we, bomen en struiken met knoppen, aarde die je kunt omspitten, holadijee!
En zo stapte ik gistermiddag op de fiets, bloemenlaarsjes aan, op naar de volkstuin! Voor menigeen oogt het wat triest.. Ik heb meer dan eens jubelend naast een bezoeker van de tuin gestaan die er, in tegenstelling tot ikzelf, eerder mistroostig van werd. Maar ik zag het, de zachte, te bewerken grond, dacht na over mijn tuinplan al pratende. En hoorde de vogels steeds luider zingen.  De rauwe grond deed mijn tuinhartje bonzen.
Vorig jaar waren er andere zaken die de meeste aandacht vroegen. Gezinsuitbreiding. Nu, bijna een jaar verder, is er veel meer rust. Ik kan makkelijker even weg tussendoor. We hebben weer een stuk meer grip op alles.
En dus werd er als een dolle stier in om geschoffeld. De aarde vloog om mij heen. Spitten, losmaken met de drietand, harken de barken. Af en toe ging ik even zitten op het bankje om uit te puffen en een slokje water te nemen. Of om even met mijn ogen dicht naar de vogels te luisteren.
De eerder geplante struiken die als schutting vooraan, voor de kijker links, moesten gaan dienen, hadden de strenge vorst overleefd. Ik maakte kennis met de nieuwe tuinbuurvrouw, plantte de gekregen vlierbes op de ( inmiddels weggerotte) tuinafval-bult en na twee uur in de tuin werken, fietste ik naar volle tevredenheid langs het mooie laantje terug.

Home sweet home

Het is avond, op de achtergrond klinkt een Hollands orgeltje, ergens knettert een vuurtje en er wordt luid gebrald. Een walm van aanmaakolie vindt zijn weg naar mijn neusgaten.Een typische zomeravond in deze volkswijk. Waar ons huisje staat. We drinken een wijntje op de dag. Een fijne dag. Een dag van goede gesprekken, een dag van kasten uitruimen, zitten in de tuin. En een dag van ronddrentelen in de tuin. Een nieuwe lading rabarber, de eerste oogst aardappelen ( de rest blijft nog even in de grond zitten), de uien die wachten totdat ze mee mogen, de versgekochte slaplantjes en de eerste courgette.
De dag dat ik een smsje kreeg waarin stond dat kabouter zichzelf voor het eerst zelf had omgedraaid. En dit bij thuiskomst stiekem weer deed. De knapperd.
Een dag waarvan ik er graag nog vele heb.
Home sweet home.

Home sweet home is een initiatief van Barbamama.

Bij ons in de toijn 3.

Ik maakte vaart. Kabouter had net zijn voeding gehad en lag te snurken.
Tijd voor een uurtje tuin. Om mij heen vlogen de zwaluwen laag vlak voor de fiets langs..






Fijn, het gaat dus regenen..Misschien had ik toch buienradar even moeten checken.
In mijn lange rok, dit keer groen, baande ik mij een weg door de tuin en de hoeveelheid regen viel mee. Ook al was ik een weekje niet geweest, het lag er allemaal prima bij. Ik startte mijn pluk-en-schoffel-sessie waar nodig.
De voorgezaaide augurkplant kreeg een plekje in de daarvoor bestemde strook. Zijn vriendjes; de gebroeders pompoen en courgette stonden er al een potje te groeien. Helaas konden mijn komkommerplanten er niet naast gezet worden. Deze zijn tijdens het zaaien gesneuveld. Wellicht dat ik een kant en klare op de markt koop. U merkt het, de kalebas-achtigen zijn bij Lotje in trek.
Tijdens het los scheppen van de uien die in mijn optiek al klaar waren, overdacht ik ons gesprek over kabouter nog, eerder die ochtend. Kabouter die nog niet helemaal zichzelf was na afgelopen donderdag, de dag van de prikjes. Na wikken en wegen over de timing, zei ik na een gesprek snotterend dat we ze nu dan toch maar moesten geven en nog even door snotterde toen ze de prikken in kabouter, nog vredig op mij slapend, in zijn benen zetten. Bij de eerste werd er al slapend gemopperd. Bij de tweede werd hij goed wakker en zette het op een brullen met een pauze tussen de uithalen die voor je gevoel net wat te lang duren. En haal maar weer adem...
Kabouter kreeg koorts, was hangerig, huilerig. En was een paar dagen van slag. Pee vond het wel lang duren en hij huilde meer dan we van hem gewend waren..."tja" zei ik, "het zal de nasleep van de prikken wel zijn. En...zo gek veel huilt hij toch niet ..toch?"Maar toch, nog een ruime week en dan zou ik weer gaan werken. Twee daagjes weliswaar maar ...zou het wel goed gaan? Zouden ze hem kunnen troosten, snappen wat hij nodig had. En dan moet ik zeggen dat ik nog in een luxe-positie zit. Kabouter zijn oma en een dinnetje passen elk een dagdeel op in de week en voor de rest redden Pee en ik het zelf. En natuurlijk komt het goed. Maar toen ik mijn fietsje thuis tegen de muur zette en kabouter hoorde huilen.....
Pee zag mijn bezorgde bambi-ogen en stelde me gerust. Hij had niet lang geslapen helaas maar had daarna gespeeld en in de wipstoel gezeten. Hij was nog maar net " zo" . Het was duidelijk, je kon doen wat je wou, het was tijd om te drinken. En met de borst in zijn gezichtsveld kalmeerde hij aanzienlijk.
Ik kreeg een ingeving. Pee, geef me dat boek eens aan als je wilt, die uhhh, over die sprongetjes.. Een feest van herkenning zeg ik je. Al lezend riepen we ohhhhhwwws en aaaaahhhs uit.

Vandaar!!...

Ons ouderhart was weer gerust gesteld.

Bij ons thoijs in de toijn;1

In de serie: "bij ons thoijs in de toijn" zal ik elke zondagse zondag proberen iets over de volkstuin te vertellen.
Zoals u wellicht weet is het baren van een kind midden in het seizoen ook niet een aanrader wat volkstuinen betreft. Maar gelukkig maakt dat verder geen drol uit.
Al dagen had ik bedacht om een blogje te schrijven over de stand van zaken in de tuin tijdens een van mijn bezoekjes. maar het kwam er niet van, dat heb je soms.
Die bewuste avond stond ik met mijn blote voetjes in de tuin, graaiend naar onkruid, de inhaalslag was nog steeds gaande maar er zit ECHT ontwikkeling in.Heerlijk, de verkoelende aarde tussen mijn tenen. De rabarber brulde de grond uit als nooit tevoren, de aardappelen waren al bijna 30 centimeter hoog. En de uien gingen samen met de, voor een weeshuis aan knoflook, ook als ene dolle. Ik plukte mij het ongans en het zweet droop en droop en droop en.....
U begrijpt, ik was niet bepaald het meest frisse figuur dat op het complex rond liep. Het moet nogal een beeld zijn geweest, een hoofd als een tomaat, met vegen aarde erop. Een zwieperende rok paars als kool en een stel zwarte blote voeten eronder.
Buiten adem zat ik op mijn bankje, mijn conditie moet zijn comeback nog maken, toen ik de goudsbloemen ontdekte die zich van vorig jaar zelf hadden uitgezaaid. Geweldig! De buurman raadde me aan zoveel mogelijk eraf te snijden, dan kwamen er des te meer bloemen aan. Weer wat geleerd... Ik nam het van hem aan en begon met plukken.
Omdat het donker werd, besloot ik af te ronden. Met een enorme bos rabarber voor Pee, mijn slippers in de fietstas gezien mijn inmiddels zwarte voeten, met daarin gestoken, de bos goudsbloemen, toog ik af naar huis. Volledig zen, nog steeds op blote voeten, fietste ik de straat in. Ik had inmiddels een dusdanig verwilderd uiterlijk dat de hele straat mij nakeek. "goh Lot, naar de tuin geweest?"
Ja en het was heerlijk...terug naar de basis.. Ik zag er niet uit maar, who cares?
Ik in ieder geval niet :-)

Tuune

"Prrrrr ahhh *ahhhhh*ahhhhh*aahhhhhh*"
Dit zou het geluid kunnen zijn van de tandarts die boort en een patient die het uitgilt. Maar tandartsen zitten niet in de dakgoot, onder de dakpannen om zes uur 's ochtends.
Kabouter en ik zitten elke nacht en ochtend in de schommelstoel. Dan krijgt hij voeding en de Hitchcock-kraaien achter mij ook. We zitten op dezelfde hoogte, de kraaien en wij. Alleen zij buiten onder de dakpannenrand en wij binnen. Het verschil moet er zijn.
Moeder-kraai neemt plaats met een hapje en de babykraaien beginnen met kermen. Als het aan kabouter ligt, luisteren we de rest van de dag naar dit tafereel totdat ik een ons weeg en hij mijn 80 kilo. Maar daar heeft deze mama wel een stokje voor gestoken. Hoe slecht, ik voldoe nu al niet aan de eisen van een echte borstvoeder. Hallo speen!
Speen en kabouter zien elkaar graag. En zo krijg ik ook nog slaap. Alleen winnaars..
Het gaat goed met ons. Kabouter groeit naar behoren en ik leg al hele afstanden wandelend af. De natuur die regelt wel dat moedertjes weer herstellen. Ik vind het fascinerend. En ben vreselijk dankbaar dat ik niet langer zo beperkt ben. Zitten blijft geen hobby en de grenzen blijven duidelijk maar ze schuiven op.
Eindelijk, eindelijk kon ik dan ook mijn tuuntie bezoeken. El reed mij ernaar toe. Kabouter en ik werden voor het eerst van elkaar gescheiden, geen tranentrekkende beelden, hij is bij Pee in meer dan goede handen. Alsof het zijn tweede natuur is.
Er was duidelijk sprake van een onkruidfeestje waarvoor ik niet uitgenodigd was. Heel even werd er geplukt. El ging als een dolle. Los ging ze, serieus. En in no time was een vak alweer onkruidvrij. Ik werkte aan mijn missie, de zelfgekweekte pompoenplantjes in de grond zetten. Een speciaal project want Pee had voor mij de natuurlijke wal van onkruidafval bedolven onder zand. Waar ik vervolgens de plantjes in plaatste. Dat heb ik een andere tuinder, zwaar bebaard in lang gewaad, ooit zien doen. Mijn buurman, van het conservatieve soort, zag het niet goed komen en liep mompelend mijn tuin op. "Ie mut toch 'n diep gat moak'n en daar dat afval in doen. Zo komt ut allemoal weer omheuge". Als ik een ding geleerd heb, is het wel ja knikken op info waar je niet om gevraagd hebt maar wat wel goed bedoeld is. `Joahh, tuinier´n is ´n vak`. Ja hoor, El en ik keken elkaar veelbetekenend aan. En ondertussen dacht ik: maar ik doe het lekker toch!
Ik was voldaan, mijn handjes eindelijk weer donkerbruin van de aarde zonder dat het erg was. En de overgebleven pompoenplantjes bood ik aan om gratis mee te pakken of om te ruilen tegen een ander plantje. Lekker simpel leventje leiden wij op de tuune.
Vandaag trof ik als slagroom op de taart ook nog een pakketje bij de post. Helemaal voor mij alleeeenig. Pee keek jaloers over mijn schouder mee. Mijn inmiddels schone vingers opende het pakje gretig. Wat fan-tas-tisch! Vrouw Haaksma ken ik alleen via het wereldwijde web via mijn moeder.
En ze stuurde mij dit geweldige setje. In retro kleuren voor kabouter. Een muts met bijbehorende wantjes voor kabouters. Want in kabouterbos kon het toch aardig koud zijn! Op slag verliefd.. Ik kan kabouter zijn hoofd wel groot kijken totdat hij erin past. Maar daarvoor nog even geduld. Wat fantastisch, alle contacten die je zo gaande weg opdoet in blog/web-land. Ook alle kaartjes van medeblogsters en surfers. Zo leuk, zo onverwacht en zo attent. Ik geniet dubbel en dubbel en dubbel en dwars..

Rabarberrrrr

We gingen even in de tuin loeren. Onze gezamenlijke liefde voor tuinieren is een van de vele overeenkomsten. Al babbelend werd er onkruid geplukt. De stoute jongens van de afdeling kweek werden verwijderd door MamaMuis die kwam, zag en overwon met haar minischepje. Nee, die mochten daar geen seconde langer zitten.. De rabarber was alweer de grond uit aan het brullen en bleken al pluk-klaar te zijn. Dat liet ik mij geen tweede keer zeggen. De geschikte stelen werden van de plant verwijderd, de bloemen werden bruut weggesneden. Want net als bij de mannelijke courgettebloemen gold hier dat ze er enkel voor de mooiigheid in zitten en vooral veel energie vreten van de plant. Wat weer ten koste gaat van de opbrengst. En DAT dames en heren, moeten we natuurlijk niet hebben.
Indirect sprak ik ook voor Pee want hij is rabarberfan. De wetenschap dat hij er nu al van kan eten. En dit nog vele malen zal gebeuren dit seizoen, zal hem heel blij maken.
En zo stond ik vanmiddag de bladeren van de stengels af te snijden, kontjes en draadjes te verwijderen en de boel tot moes te ....koken. Dat is ook de reden dat ze niet meer rooig zijn. Een halve kilo werd gekookt met wat water. Ik hield twee dl aan. Ook al stond er in de omschrijving wat anders. Maar ik vond het aanbrand gevaar anders wat te groot.Vervolgens ging er een a-so-cia-le hoeveelheid basterdsuiker ( 85 gr.) in het prutje waardoor het geheel niet-aantrekkelijk bruin kleurde. En klaar was de rabarber. Volgende keer even kijken hoe het met rietsuiker smaakt. Dat is toch wat gezonder.
De overige kilo staat nu gesneden en wel op mij te wachten in de koelkast totdat het verwerkt gaat worden in deze rabarbertaart. Een experiment, wordt vervolgd...

Mooi

Freesia's zijn mijn favoriet. Zo smalletjes, zo fijn. Niks geen bombarie en toch zo schoon, zon indrukwekkend.
Mooi.
Als het mee zit, komen ze dit jaar ook op in mijn tuintje. Vandaag zijn ze de grond in gegaan samen met de Gladiolen en de Dahlia's. Ie hielp mij mee. Een paar jaar geleden hadden we samen een volkstuin. Een anderhalve are, dikke, dikke klei met daarin verweven massa's maar dan ook massa's aan kweek. Het begin van een strijd die we niet wonnen.
Deze tuin is hele andere koek. Grond als koek. En niks geen kweek. Peanuts. Ie dartelde met de zakken met bollen door de tuin. Vroeg het noodzakelijke en ging van start. Als een dolle. Zoals altijd. En als vanouds.
Ik scharrelde er omheen, maakte een omheining met bamboestokjes en touw om duidelijk te maken dat daar dingen gaande waren. Niet geschikt als wandelgebied voor een mogelijke passant. En her en der vleide ik mijzelf neer op de grond om wat onkruidjes te plukken. De vogels vloten alsof hun leven ervan af hing en langzaam zagen we de zon zakken. Met een dik uur was het klusje was geklaard. Een groot deel van het bloemenveld was nu gevuld. Kom maar op fleurige dames. Bloei!
Mooi was ook de schommelstoel die ik voor een habbekrats op de kop tikte. En wat zit hij lekker. Ik moet zeggen, ik moet niet de ambitie hebben om verder in de breedte uit te dijen. Want dan pas ik er niet meer in. Een mooie stok achter de deur voor de toekomst. Neeej! LAAT DIE CHIPS STAAN!! ANDERS PASSEN WE NIET MEER IN DE SCHOMMELSTOEL!!!!
Maar hij zit heerlijk. En ik vind hem persoonlijk ook erg mooi. Maar dit is wel echt een kwestie van smaak. You hate it, or you love it.
En mooi was de camera die ik voor mezelf heb gekocht om mee te spelen. Wat was het heerlijk om weer een spiegelreflex in de handen te hebben. Een lang gekoesterde wens. En nu gehoor aan gegeven. Na een aantal onderhandelpogingen op Marktplaats, trof ik een hele vriendelijke meneer, die echt zuinig met zijn camera was omgegaan. Wat zag het er allemaal nog mooi uit. En hij hoefde er niet de hoofdprijs voor te hebben.
Toevallig waren ze, hoewel gevestigd in het hoge noorden, in de buurt. Dat wil zeggen, ze kwamen op de snelweg langs mijn stadje. En dan wou hij best wel even van de route afwijken om een en ander te laten zien en evt. de camera te verkopen aan mij.
Tip top in orde en ik hoorde van mijn zus dat ik een goede koop gedaan had. Altijd fijn om te horen. Hij werkt goed, ligt super fijn in de hand en ik kan losssssssss. Wauw, een eigenaar van een Canon 350D. Is dat even gaaf.
Mooi man.

Anders

Het is anders.
Anders was het nu al donker geweest. Maar nu is het nog lekker licht.
Anders had ik de hele tuin moeten om laten spitten door anderen, of het tuinseizoen moeten missen, maar nu hakte Bee mijn land in stukjes met de mechanische frees.

Anders had ik alleen in de tuin gezeten maar Haa kwam langs om even een stukje tuin op te meten thuis. En eindigde al bakstenen weghalend, en weer betonbanden in timmerende tegenover mij.
Anders was gisteren mijn laatste werkdag geweest. Ware het niet dat ik al in de ziektewet zat de afgelopen weken. En anders voelde het wel toen het eenmaal zover was. Nu zat ik écht in mijn verlof. En anders was het geweest als ik niet heel abrupt een stuk minder kon en ik daardoor een stuk minder lang afhankelijk van andere lieve mensen was geweest. Maar zien welke mensen er voor je klaar staan en je met alle liefde willen helpen is wel heel bijzonder. Nog maar zes weken te gaan tot de uitgerekende datum. Maandag nog maar vijf weken en zes dagen. Dat klinkt helemaal idioot dichtbij.
Ik loop met de hond richting het park en zie een weerspiegeling van mijzelf. Hardop murmel ik tegen mijzelf "jaah Lot, dat ben jij. Je bent nu een hoogzwangere mevrouw. Nog maar heel eventjes en die buik, ja die buik zit er echt". Geloof het of niet, maar ik moet nog steeds wennen aan mijn spiegelbeeld. Ik vind het allemaal zo bijzonder. Er gebeurt teveel tijdens een zwangerschap om er gewend aan te raken. En voor je het weet, is het alweer voorbij!

Wat een dag, nu al!

Wat een dag al! Pee zou mij vandaag helpen in de tuin. Er stonden immers twee fruitboompjes en twee struiken klaar om richting de tuin te gaan. Ze stonden me toch een partijtje te trappelen daar bij de achterdeur. Ze hadden geluk, het was ( en is) namelijk Nationale Compostdag. Ja, ja! Had je niet gedacht he! De Nationale Compostdag is een soort dankjewel-dag voor het apart houden van de GFT afval. Het resultaat daarvan kun je op deze dag op bepaalde plaatsen ophalen voor noppes.

Eenmaal daar volgden we de bordjes "compost". Om vervolgens in tegengestelde richting een kilometer-lange rij te zien. We discussieerden of we moesten aansluiten of niet. Pee dacht van wel, ik dacht van niet. We besloten nog een rondje te rijden tot het begin en daar de man in reflecterende outfit te vragen over het hoe en wat... "Nee hoor, je kunt zo hier doorrijden, de andere rij is voor het grofvuil ". Lachend, een uitbundige zwaaisessie inhoudende, reden we de rij wachtenden voorbij. Pfiew... Met vijf zakken "bruin goud"zoals Jolanda het wist te

omschrijven, keerden wij niet huiswaarts maar door richting de volkstuin. Alwaar Pee de stoute laarzen al aan had en de gaten ging graven. Ik bestudeerde ondertussen mijn boek waar ik al vele malen wat aan gehad heb. En we bekeken samen wat een goede plek was, de diepte, de hoeveelheid compost etc. etc. Alle credits voor Pee die van huis uit werkelijk een zeeeeeeer

diepgaande afkeer heeft van alles wat tuinieren heet. Terwijl ik er juist mee ben opgegroeid.

Maar ik moet zeggen, het was best leuk zo samen. Zul je

Pee natuurlijk nooit over horen ;-)

Eenmaal thuis lag er een stapel post. Allemaal aan mij gericht. Maar wat was het?

Een voor een maakte ik ze open. Tot mijn grote verbazing kregen we een kaartje van onze dierenarts n.a.v. het laten inslapen van Vinnie ( Vintage, Pinnie, Vin)! Met ook nog een

persoonlijke tekst erbij. Wat lief en betrokken zeg.

De volgende brief ging open.

Op de achterkant een toevoeging dat het op verzoek van di mama ( Mamamuis) werd verstuurd.Issche zo lief! Tot mijn verbazing zaten erdrie mooie kaarten van schilderijen van Linda Bouwman en gedichten van Dianne Soeters in. Ik kwam onlangs Linda haar werk tegen en was op slag verliefd. Dus dat ik deze kaarten kreeg vond ik dan ook echt heel erg leuk!!

De derde envelop bevatte een foto van de fotoshoot enige tijd geleden bij mijn zus. (we zijn geen bloedband zussen voor de oplettende lezer. Maar we hebben elkaar als zussen geadopteerd, heel waardevol). Ze is fotografe en maakt prachtige foto's. Ik mocht regelmatig model staan voor een opdracht. Of gewoon zomaar. En het was dan ook te verwachten dat ze, toen ik zwanger werd, voorstelde om dat natuurlijk wel even in beeld vast te leggen. Ik heb nu een deel gezien en wat ziet het er fantastisch uit. Wat bijzonder om mij en mijn buik zo mooi vastgelegd te hebben. Daar zitten en gefotografeerd worden door haar was totaal niet ongemakkelijk. Ook niet toen ik daar na een tijdje bloot zat. Dat leek me echt heel mooi. Een zwanger vrouwenlichaam mag gezien worden. Vind ik. En dat vond zij ook. Wel een uitdaging. Maar het is prachtig geworden, een kunstwerk.

Wat een dag, een mooie dag. Dank jullie wel.

Bomen en struiken

Een van mijn grote wensen voor de tuin was meer verschil in hoogte.

Dus niet in de zin van hele bergen zand die daarvoor zorgen. Maar meer in de zin van struiken. Het eerste moestuinjaar van deze tuin was het daar nog niet van gekomen. Nu was ik er op gebrand dat het dit jaar wel zou gebeuren. Keurig hield ik de blaadjes in de gaten. En zowaar zag ik ze daar voorbij komen. De eerste fruitboompjes en struiken. Joepie!!

Ik kwam, zag en overwon. Net als alle andere mensen die met boompjes en bessenstruiken weer de winkel uit stapten. Alles leuk en aardig maar de meeste tuinwinkels bieden dit natuurlijk standaard aan. Maar dan betaal je daar ook het dubbele, en da's nie leuk nie!

Aankomende weekend wil Pee wel een verlengstuk van mij spelen. Dat wil zeggen dat hij gaat scheppen en gieteren zodat nieuwkomers "Conference Perenboom"en Elstar Appelboom"een plekje kunnen krijgen. En ook de heren Bramenstruik en blauwe bessen ergens los kunnen gaan. En ik zal dan.....aanwijzen waar.

Foto gerip

Moestuin, de eerste activiteiten

Eindelijk was het zover, even naar de tuin. Ik had mijn directe omgeving hiervoor nodig, het tillen, bukken, schoffelen, harken, scheppen, gieteren...het mag nu niet. Maar om nou het gehele tuinseizoen te moeten missen.. Gelukkig zijn er een boel vrienden in mijn buurt die graag meehelpen. "Emtee was daar een van.

Het was een kale bedoeling, het land vlak, dor... Ik kon desondanks verliefd naar mijn landgoed kijken. Emtee moest even slikken. "tjee, dat uhh, ziet er nog wel wat droevig uit!". Ik ken het stadium van de tuin. Vanaf dit punt gaat het de grond uit brullen, heus. Nu heb je gewoon een beetje fantasie nodig.

Ik gaf met stokken aan, na de tuin in vier lanen verdeeld te hebben, globaal gemeten door voetstappen te tellen en deze weer te delen door vier, waar wat moest komen. Mijn tuinplan werd uitgewerkt. Lekker overzichtelijk. En ik moest toch wel stellen dat de tuin snel weer vol zal raken.

Serieus, een are is niet zoveel voor een moestuin.

De laan met o.a. de kruiden is nu onkruidvrij en geschoffeld met de drietand. Verderop dat stuk komen o.a. de bonen, mais, prei, knoflook en uien. En voornamelijk de knoflook en de uien moesten ook al hun weg richting de grond vinden na aankoop in de winkel. Dus ja, dat doen we dan maar braaf binnenkort. Punt op de to-do-list.

De vaste planten zijn ook verplaatst. De margrieten zijn in tweeën gehakt zodat ik er straks nog meer heb :-) Alleen de aardbeien is nog een beetje een vraag.. Misschien dat ik daar weer bloempotprojecten van maak... Zoveel vind ik ze namelijk niet opleveren en ze nemen vrij veel ruimte in.. Nou ja we zien wel.

Wij hebben kort maar krachtig in de tuin, het begin is gemaakt. Begin april komt "Bee" met de turbofrees langs. Dan kan de bemesting ook meegefreest worden. Nieuw experiment voor dit jaar.. Stro en konijnenkeuteltjes. En koemestkorrels.. Rozig hang ik nu op de bank. De zon scheen al als een dolle, de wind was in ruste. Dus je kunt wel nagaan dat de Lente in de tuin goed was begonnen. En wat fijn dat ik zulke lieve mensjes om mij heen heb die mij willen helpen.

Tuinplan 2011

Mijn tuinhart begon bij de eerste dooi al harder tekloppen. En na deze twee zonnige dagen sloeg hij natuurlijk helemaal op hol. Zij kwam langs voor thee en samen besloten we een overzicht te

maken van datgene dat dit jaar in de volkstuin zou komen te staan. Vorig jaar was ze regelmatig al onkruid plukkende in mijn tuin te vinden.En dit seizoen zou ze dat weer doen. Die hulp kan ik in mijn huidige staat natuurlijk zeer goed

gebruiken. Anders zou het niet goed komen en moest ik een heel tuinseizoen mislopen.. Hoe verdrietig makend zou dat zijn!Een goede vriend wil met alle liefde mijn tuin frezen en weer een andere vriend wil graag zijn frustraties op de tuin botvieren en als een dolle scheppen.

EN in de Aldi Nieuwsbrief zag ik dat er vanaf 16 maart 100% organische koemestkorrels verkrijgbaar zijn, net als tuinkruiden en te kweken uien, knoflook etc. Dus dat gaat helemaal

goed komen..

Helemaal met een duidelijk plan de campagne...Op dit alles kon ik mij op gaan richten dankzij het schema hier links. Ik pakte mijn moestuin boeken erbij en zocht naar een duidelijke opzet van wisselteelt. Vorig jaar had ik dat nog niet toegepast. Maar wel rekening

gehouden met wat wel en niet naast elkaar

mocht.Ondertussen maakte zij en lijst van de

zaden die er al waren. Met daarbij genoteerd wat, wanneer en hoe gezaaid moest worden/uitgeplant.

Nu wordt de insteek vier stroken, dus een wisselteelt van om de vier jaar. Met voornamelijk groentes die eigenlijk altijd wel lukken (klopt nu nerveus af, waar is blanco hout als je het nodig hebt...) en strook vier voor bloemen en dergelijke. Zaken als sla worden op het moment zelf ertussen gezet gezien de korte teeltduur.

Zij heeft de steekwoorden bij de titel eraan toegevoegd.

Vond ik wel vleiend natuurlijk, dat de tuin zo beleefd wordt

.

Het gros aan zaden heb ik nog over van vorig jaar. En een aantal dingen ga ik nog kopen zoals aardappelen, pootuitjes, knoflook en kruiden.

Dat zal gaandeweg plaats vinden. Ook is er een lijst met wat wanneer gezaaid moet worden. Vooralsnog zijn we bij :-)