Acht uur

Het is acht uur, mijn eilandje is het bed met de spijlen. Alleen de bollen ontbreken nog, net als in de film Heksen en bezemstelen ( Bedknobs and Broomsticks), dat bed ging vliegen als je over de bollen wreef. Wat moest ik als kind lachen om die film, tra-nen, Vooral om de voetballende leeuwen en pinguins. Noteert, musicalfilm opsnorren en kijken, net als Mary Poppins die ik zonder te overdrijven wel veertig keer gezien heb en de tekenfilm Alice in Wonderland.

Ik zit in het midden van het bed, geen baardmans die nog ligt te ronken. Just me, draadmans zoals Pee (baardmans) mijn liefkozend noemt.De man is aan het werk.
Kabouter slaapt in dit soort nachten bij mij op de kamer in het campingbedje. Dan hoef ik 's nachts en 'ochtends maar enkele stappen te zetten eer ik bij hem ben, voed ik hem op de rand van mijn eilandje. Om hem vervolgens weer in zijn tijdelijke bedje te stoppen. En het moet gezegd, het is ook erg knus zo samen
Mijn klik-klak-lamp schijnt als nooit tevoren, verspreid het licht door de kamer. Kabouter houdt een brabbel-schopfeest in zijn bedje terwijl hij zijn boekje opeet. Heerlijk, langzaam starten we de dag. Mijn nieuwe pyjamabroek beleeft zijn primeur. Ik was op slag verliefd, vel blauw met honderden Homers, u kent hem wel van de hilarische serie. Eigenlijk was het een pyjama(zeg kabouter, blijf eens van mijn laptop af, hij bevind zich inmiddels ook op het eiland) voor meneertjes maar hee, wie zei mij dat mijn fijne billenpartij er niet enig in zou staan..
Gisteravond viel ik knorrend in slaap, buurvrouw en ik hadden op de bank gezeten, elk ons eigen handwerkje en zo hadden we een hele tijd, al babbelend gezeten. Cappuchino erbij, heerlijk! En zo was er alweer een projectje afgerond. Moeten we vaker doen! Kneuterigheid ten top, maar zo voel ik me op mijn rijkst.

Bij ons in de toijn 3.

Ik maakte vaart. Kabouter had net zijn voeding gehad en lag te snurken.
Tijd voor een uurtje tuin. Om mij heen vlogen de zwaluwen laag vlak voor de fiets langs..






Fijn, het gaat dus regenen..Misschien had ik toch buienradar even moeten checken.
In mijn lange rok, dit keer groen, baande ik mij een weg door de tuin en de hoeveelheid regen viel mee. Ook al was ik een weekje niet geweest, het lag er allemaal prima bij. Ik startte mijn pluk-en-schoffel-sessie waar nodig.
De voorgezaaide augurkplant kreeg een plekje in de daarvoor bestemde strook. Zijn vriendjes; de gebroeders pompoen en courgette stonden er al een potje te groeien. Helaas konden mijn komkommerplanten er niet naast gezet worden. Deze zijn tijdens het zaaien gesneuveld. Wellicht dat ik een kant en klare op de markt koop. U merkt het, de kalebas-achtigen zijn bij Lotje in trek.
Tijdens het los scheppen van de uien die in mijn optiek al klaar waren, overdacht ik ons gesprek over kabouter nog, eerder die ochtend. Kabouter die nog niet helemaal zichzelf was na afgelopen donderdag, de dag van de prikjes. Na wikken en wegen over de timing, zei ik na een gesprek snotterend dat we ze nu dan toch maar moesten geven en nog even door snotterde toen ze de prikken in kabouter, nog vredig op mij slapend, in zijn benen zetten. Bij de eerste werd er al slapend gemopperd. Bij de tweede werd hij goed wakker en zette het op een brullen met een pauze tussen de uithalen die voor je gevoel net wat te lang duren. En haal maar weer adem...
Kabouter kreeg koorts, was hangerig, huilerig. En was een paar dagen van slag. Pee vond het wel lang duren en hij huilde meer dan we van hem gewend waren..."tja" zei ik, "het zal de nasleep van de prikken wel zijn. En...zo gek veel huilt hij toch niet ..toch?"Maar toch, nog een ruime week en dan zou ik weer gaan werken. Twee daagjes weliswaar maar ...zou het wel goed gaan? Zouden ze hem kunnen troosten, snappen wat hij nodig had. En dan moet ik zeggen dat ik nog in een luxe-positie zit. Kabouter zijn oma en een dinnetje passen elk een dagdeel op in de week en voor de rest redden Pee en ik het zelf. En natuurlijk komt het goed. Maar toen ik mijn fietsje thuis tegen de muur zette en kabouter hoorde huilen.....
Pee zag mijn bezorgde bambi-ogen en stelde me gerust. Hij had niet lang geslapen helaas maar had daarna gespeeld en in de wipstoel gezeten. Hij was nog maar net " zo" . Het was duidelijk, je kon doen wat je wou, het was tijd om te drinken. En met de borst in zijn gezichtsveld kalmeerde hij aanzienlijk.
Ik kreeg een ingeving. Pee, geef me dat boek eens aan als je wilt, die uhhh, over die sprongetjes.. Een feest van herkenning zeg ik je. Al lezend riepen we ohhhhhwwws en aaaaahhhs uit.

Vandaar!!...

Ons ouderhart was weer gerust gesteld.

Cadeautje

Er lag een cadeautje op ons te wachten, nog voor kabouter. En we waren al zo verwend!
Nu wist ik dat zij er wat van kon, breien. Di mama van een van mijn beste vrienden. En stiekem, heeeeeel stiekem, hoopte ik dat er iets van dien aard in zat.
Het was een licht, zacht pakje. En vol verwachting opende ik het. Eenmaal van het pakpapier ontdaan kwamen de kleuren me tegemoet. Het barstte ervan, van de patronen, kleurtjes en prachtige knoopjes. Met liefde en aandacht gemaakt en ik kon mijn waterige oogjes maar moeilijk bedwingen. Want ooh, wat vind ik dit soort dingen prachtig.
Een echt vest voor kabouter, wat een poepie. En wat lief!
Dat moest natuurlijk even geshowd worden. Het is dat kabouter tijdens het maken van de foto uiteraard weer lag te snurken. Ander mocht hij hem gelijk even aan.
Dank je wel!

Kaboutervest

Weet u nog? Dat vest? Dat groene dat ik toendertijd voor de inpandige kabouter in elkaar wist te frunniken? Nou, die kwam ik in de kast tegen en ik dacht: "verhip, die moet hij nu wel

aankunnen!

Wij gingen op pad, dus dat kwam mooi uit. Kabouter deed zijn naam eer aan in deze outfit. Koekt:

En Pee zou Pee niet zijn als hij niet met een roze speen kwam aanzetten. Fuchsiaroze is hartstikkene kewl voor kabouters, ja!

Uiteraard rijst de vraag na het bekijken van de kilo's en kilo's aan foto's van deze nog niet zo lang op de aarde wandelende knakker; op wie lijkt hij nou? Ik moest dan toch eindelijk toegeven. Ik heb een kloon van Pee op de wereld gezet:

Hoe het verder ging

Het is avond, kabouter ligt knock out na een voeding naast me. Even lekker ernaast nu ik niet van vermoeidheid wegdommel. En tegelijkertijd grijp ik het moment aan om weer even van mij te laten horen.
Wederom bedankt voor alle leuke reacties. Wat een feest. Ook namens snurkende kabouter naast mij. Weliswaar met de ogen dicht maar niet minder gemeend ;-)
De week ging snel. Ik had een kraamverzorgster, een topwijf. een vijftiger bordenvol ervaring, Vol liefde voor het vak. Een moeke en rationeel. Doordrenkt door dezelfde humor. Net als haar "stagiare". Nou ja.. in naam dan. Ze was een herintreedster die dit werk weer oppakte na twintig jaar, nu haar eigen kinderen volwassen/ oud genoeg waren. En wij waren haar eerste gezin.
Gezin, verhip ja, we zijn nu acht dagen een gezin. We leerden in rap tempo bij. Mijn kapotgedronken boezem, mede mogelijk gemaakt door het gebrek aan begeleiding in het ziekenhuis tijdens de nacht daar heelden weer. Net als de rest van mijn lichaam. Lotje kan weer bewegen van de ene positie in de andere. Zitten is nog lastig en de energie is -6. Dus we doen het rustig aan. Ik ben al lang blij dat ik niet aan bed gekluisterd ben. ja, weet jij veel als je bij je eerste bevalling gelijk de hoofdprijs onder de uitscheursels pakt. Dat was nou helemaal geen punt geweest om me over in te lezen. "He ja, eens even kijken wat er allemaal mis kan gaan".
Gisteren waren ze voor het laatst. Tranen met tuiten huilde ik. Vertrouwen dat ik het in deze staat over kon nemen had ik nog niet. En de kraamtranen werkten hier niet aan mee. Er werd me op het hart gedrukt mijn moedergevoel te volgen. Ik beaamde het met pruillip;" Juhjuhjuhjah... "Met een beetje hulp van mijn omgeving als Pee aan het werk is, komt het ook goed. Je moet zo'n denkbeeldige drempel over..
Pee en ik babbelen er ondertussen lustig op los tegen kabouter. Er worden liedjes gezongen en gespeeld op de gitaar, we vertellen over wat er gebeurd. En de woorden "papa en mama"komen regelmatig voorbij. Al was het alleen maar om onszelf eraan te laten wennen. Kabouter luistert aandachtig met grote ogen en vindt het allemaal prima..
Aankomend weekend hoop ik ons eerste ommetje te maken. Als kabouter genoeg is aangekomen en ikzelf nog iets verder aangesterkt. ja,dan gaan we het beleven..

Wat te maken...

Zo heel langzaam aan durf ik het een beetje, komt het wat los, dromen over de komst van de beeb. Nog heel ver ver weg, mei 2011, da's nog zo ver weg.... Maar tegelijkertijd bekruipt me gelijk een gevoel van; uh, d'r moet toch nog echt wel heul veul aan voorbereiding plaats vinden. Welke van onze twee slaapkamers zal nou eens als kinderkamer dienen. Voor of achter, voor of achter, achter, nee toch voor....Hoor je wat ik zeg, kinder-kamer. Een kinderkamer? Een kinderkamer?? Een kinderkamer in huis! Een kinderkamer! Da's gek!!
Stuiter stuiter stuiter... Een kinderkamer in ONS huis! Nahjaaaaaaaaa zeg!
Welke kleuren, wel of niet van tevoren willen weten wat het wordt. Pee opende zijn ogen in bed en opperde een naam..


Pee: Pietje *
Lot: neh, geen Pietje
Pee: waarom niet? Pie-tje, (hij zei het zo sensueel mogelijk)
Lot; gewoon, het is een koude naam!
Pee: Hoe kan een naam nou koud zijn?
Lot: Nou, gewoon, ik heb er geen gevoel bij..
Pee: Noem jij dan eens wat..
Lot: Een naam? Een naam?? Ja, dat weet ik toch nog niet joh! Snel knoopte ze een gesprek aan met de hond.

* Fictieve naam
Tegenwoordig heb ik alle tijd om na te denken, te prutsen en te discussiëren. Het filmproject was tot een goed einde gekomen. Een jaar lang knoert hard werken aan een filmproject. 16 filmpjes. Het was wel zwoegen maar het resultaat mocht er zijn en tijdens de dvd-presentatie waren de reacties overweldigend. En hartverwarmend. Het voelde dan ook als een echte afronding.
En zo is er dus ook tijd vrij gekomen voor mijn passie, handwerken. Morgen is het weer tijd voor naailes. Wat zou ik nou eens gaan maken voor de baby. Wat was nou leuk om te maken... Bij Meisjesmama spotte ik een fantiestas jasje. Een goede optie! We speuren nog even door....