130: Jammie

De framboosstruik brulde vanaf moment een de grond uit. Ik moet hem ècht een halt aan gaan roepen. Maar voordat ik dat ging doen, plukte ik er eerst nog even de vruchten van, letterlijk... Samen met het doosje aardbeien en een enorme hoeveelheid suiker, kookte ik het tot moes. Lang pruttelen moest het, wegens ontbreken van geleisuiker. En regelmatig de proef op de som; een druppel op een bordje, vers uit de koelk en na een minuut kijken of het je bord afgleed als je hem schuin hield. Hoe kneuterig! Met als toppunt de weckpot. Jammie!

Rabarberrrrr

We gingen even in de tuin loeren. Onze gezamenlijke liefde voor tuinieren is een van de vele overeenkomsten. Al babbelend werd er onkruid geplukt. De stoute jongens van de afdeling kweek werden verwijderd door MamaMuis die kwam, zag en overwon met haar minischepje. Nee, die mochten daar geen seconde langer zitten.. De rabarber was alweer de grond uit aan het brullen en bleken al pluk-klaar te zijn. Dat liet ik mij geen tweede keer zeggen. De geschikte stelen werden van de plant verwijderd, de bloemen werden bruut weggesneden. Want net als bij de mannelijke courgettebloemen gold hier dat ze er enkel voor de mooiigheid in zitten en vooral veel energie vreten van de plant. Wat weer ten koste gaat van de opbrengst. En DAT dames en heren, moeten we natuurlijk niet hebben.
Indirect sprak ik ook voor Pee want hij is rabarberfan. De wetenschap dat hij er nu al van kan eten. En dit nog vele malen zal gebeuren dit seizoen, zal hem heel blij maken.
En zo stond ik vanmiddag de bladeren van de stengels af te snijden, kontjes en draadjes te verwijderen en de boel tot moes te ....koken. Dat is ook de reden dat ze niet meer rooig zijn. Een halve kilo werd gekookt met wat water. Ik hield twee dl aan. Ook al stond er in de omschrijving wat anders. Maar ik vond het aanbrand gevaar anders wat te groot.Vervolgens ging er een a-so-cia-le hoeveelheid basterdsuiker ( 85 gr.) in het prutje waardoor het geheel niet-aantrekkelijk bruin kleurde. En klaar was de rabarber. Volgende keer even kijken hoe het met rietsuiker smaakt. Dat is toch wat gezonder.
De overige kilo staat nu gesneden en wel op mij te wachten in de koelkast totdat het verwerkt gaat worden in deze rabarbertaart. Een experiment, wordt vervolgd...

Mooi

Freesia's zijn mijn favoriet. Zo smalletjes, zo fijn. Niks geen bombarie en toch zo schoon, zon indrukwekkend.
Mooi.
Als het mee zit, komen ze dit jaar ook op in mijn tuintje. Vandaag zijn ze de grond in gegaan samen met de Gladiolen en de Dahlia's. Ie hielp mij mee. Een paar jaar geleden hadden we samen een volkstuin. Een anderhalve are, dikke, dikke klei met daarin verweven massa's maar dan ook massa's aan kweek. Het begin van een strijd die we niet wonnen.
Deze tuin is hele andere koek. Grond als koek. En niks geen kweek. Peanuts. Ie dartelde met de zakken met bollen door de tuin. Vroeg het noodzakelijke en ging van start. Als een dolle. Zoals altijd. En als vanouds.
Ik scharrelde er omheen, maakte een omheining met bamboestokjes en touw om duidelijk te maken dat daar dingen gaande waren. Niet geschikt als wandelgebied voor een mogelijke passant. En her en der vleide ik mijzelf neer op de grond om wat onkruidjes te plukken. De vogels vloten alsof hun leven ervan af hing en langzaam zagen we de zon zakken. Met een dik uur was het klusje was geklaard. Een groot deel van het bloemenveld was nu gevuld. Kom maar op fleurige dames. Bloei!
Mooi was ook de schommelstoel die ik voor een habbekrats op de kop tikte. En wat zit hij lekker. Ik moet zeggen, ik moet niet de ambitie hebben om verder in de breedte uit te dijen. Want dan pas ik er niet meer in. Een mooie stok achter de deur voor de toekomst. Neeej! LAAT DIE CHIPS STAAN!! ANDERS PASSEN WE NIET MEER IN DE SCHOMMELSTOEL!!!!
Maar hij zit heerlijk. En ik vind hem persoonlijk ook erg mooi. Maar dit is wel echt een kwestie van smaak. You hate it, or you love it.
En mooi was de camera die ik voor mezelf heb gekocht om mee te spelen. Wat was het heerlijk om weer een spiegelreflex in de handen te hebben. Een lang gekoesterde wens. En nu gehoor aan gegeven. Na een aantal onderhandelpogingen op Marktplaats, trof ik een hele vriendelijke meneer, die echt zuinig met zijn camera was omgegaan. Wat zag het er allemaal nog mooi uit. En hij hoefde er niet de hoofdprijs voor te hebben.
Toevallig waren ze, hoewel gevestigd in het hoge noorden, in de buurt. Dat wil zeggen, ze kwamen op de snelweg langs mijn stadje. En dan wou hij best wel even van de route afwijken om een en ander te laten zien en evt. de camera te verkopen aan mij.
Tip top in orde en ik hoorde van mijn zus dat ik een goede koop gedaan had. Altijd fijn om te horen. Hij werkt goed, ligt super fijn in de hand en ik kan losssssssss. Wauw, een eigenaar van een Canon 350D. Is dat even gaaf.
Mooi man.

Uien en knoflook

Het was de hoogste tijd, de HOOGSTE tijd voor de knoflook en de uien om de grond in te gaan. "El" ging mee. Zij, van het tuinplan? ja zij..

Dus ik mocht even "uit " naar mijn tuintje. Wat fijn. En wat was het prachtig weer. Hoewel het windje op het het land wel een beetje harder waaide dan in onze achtertuin. Mijn gezicht heeft onbedoeld nogal een gebruinde tint gekregen. *oeps"*. Ik heb nog geen instant bruine rand om mijn mond ontdekt hihi.

Maar goed, ik was vreselijk blij om weer even in de moestuin te zijn en ook zelf een nieuwe basis te kunnen leggen voor dit jaar. Door El kon ik dit. Want samen ben je sneller klaar. En zo was het ook behapbaar. Niet te lang en in een rustig tempo.

De pas gefreesde grond was natuurlijk perfect om in te zaaien. Het leek door die heuveltjes wel een stuk grond van de gemiddelde boer in de omgeving. In alle rust zat ik op mijn billen op de grond, kuiltjes te maken. Af en toe even wisselen van houding. En ondertussen gingen de knoflook ( gepeld) en de plantuitjes de grond in. Tussen de rijen in hielden we een strook leeg om andere groenten te kunnen zaaien, die sneller geoogst kunnen worden. En tevens een goede combinatie hiermee zijn. Wortelen bij de uien voorkomen bijvoorbeeld de aanwezigheid van vervelende vliegend tuig.

Nu moest ik wel stellen dat ik werkelijk voor een weeshuis aan uien en knoflook heb straks. Scheelt dat we dit ook bijna bij ons ontbijt eten. Dus dat komt wel op. De hoeveelheid was alleen even boven verwachting...Hoe meer er in de tuin al staat, des te minder onderhoud. Dat is natuurlijk fijn voor de komende maanden. Kunnen we niet ontkennen. En het een feit, braak liggend grond vraagt veel meer energie. Dus er gaat nu gewoon regelmatig iets in. De eerst volgende kandidaten zijn de bloembollen. Er komt een flinke portie kleur in de tuin.
De insteek was om het gezaaide vast te leggen. Maar ik werd wat afgeleid door onze schaduwen :-)

Wat een dag, nu al!

Wat een dag al! Pee zou mij vandaag helpen in de tuin. Er stonden immers twee fruitboompjes en twee struiken klaar om richting de tuin te gaan. Ze stonden me toch een partijtje te trappelen daar bij de achterdeur. Ze hadden geluk, het was ( en is) namelijk Nationale Compostdag. Ja, ja! Had je niet gedacht he! De Nationale Compostdag is een soort dankjewel-dag voor het apart houden van de GFT afval. Het resultaat daarvan kun je op deze dag op bepaalde plaatsen ophalen voor noppes.

Eenmaal daar volgden we de bordjes "compost". Om vervolgens in tegengestelde richting een kilometer-lange rij te zien. We discussieerden of we moesten aansluiten of niet. Pee dacht van wel, ik dacht van niet. We besloten nog een rondje te rijden tot het begin en daar de man in reflecterende outfit te vragen over het hoe en wat... "Nee hoor, je kunt zo hier doorrijden, de andere rij is voor het grofvuil ". Lachend, een uitbundige zwaaisessie inhoudende, reden we de rij wachtenden voorbij. Pfiew... Met vijf zakken "bruin goud"zoals Jolanda het wist te

omschrijven, keerden wij niet huiswaarts maar door richting de volkstuin. Alwaar Pee de stoute laarzen al aan had en de gaten ging graven. Ik bestudeerde ondertussen mijn boek waar ik al vele malen wat aan gehad heb. En we bekeken samen wat een goede plek was, de diepte, de hoeveelheid compost etc. etc. Alle credits voor Pee die van huis uit werkelijk een zeeeeeeer

diepgaande afkeer heeft van alles wat tuinieren heet. Terwijl ik er juist mee ben opgegroeid.

Maar ik moet zeggen, het was best leuk zo samen. Zul je

Pee natuurlijk nooit over horen ;-)

Eenmaal thuis lag er een stapel post. Allemaal aan mij gericht. Maar wat was het?

Een voor een maakte ik ze open. Tot mijn grote verbazing kregen we een kaartje van onze dierenarts n.a.v. het laten inslapen van Vinnie ( Vintage, Pinnie, Vin)! Met ook nog een

persoonlijke tekst erbij. Wat lief en betrokken zeg.

De volgende brief ging open.

Op de achterkant een toevoeging dat het op verzoek van di mama ( Mamamuis) werd verstuurd.Issche zo lief! Tot mijn verbazing zaten erdrie mooie kaarten van schilderijen van Linda Bouwman en gedichten van Dianne Soeters in. Ik kwam onlangs Linda haar werk tegen en was op slag verliefd. Dus dat ik deze kaarten kreeg vond ik dan ook echt heel erg leuk!!

De derde envelop bevatte een foto van de fotoshoot enige tijd geleden bij mijn zus. (we zijn geen bloedband zussen voor de oplettende lezer. Maar we hebben elkaar als zussen geadopteerd, heel waardevol). Ze is fotografe en maakt prachtige foto's. Ik mocht regelmatig model staan voor een opdracht. Of gewoon zomaar. En het was dan ook te verwachten dat ze, toen ik zwanger werd, voorstelde om dat natuurlijk wel even in beeld vast te leggen. Ik heb nu een deel gezien en wat ziet het er fantastisch uit. Wat bijzonder om mij en mijn buik zo mooi vastgelegd te hebben. Daar zitten en gefotografeerd worden door haar was totaal niet ongemakkelijk. Ook niet toen ik daar na een tijdje bloot zat. Dat leek me echt heel mooi. Een zwanger vrouwenlichaam mag gezien worden. Vind ik. En dat vond zij ook. Wel een uitdaging. Maar het is prachtig geworden, een kunstwerk.

Wat een dag, een mooie dag. Dank jullie wel.

Bomen en struiken

Een van mijn grote wensen voor de tuin was meer verschil in hoogte.

Dus niet in de zin van hele bergen zand die daarvoor zorgen. Maar meer in de zin van struiken. Het eerste moestuinjaar van deze tuin was het daar nog niet van gekomen. Nu was ik er op gebrand dat het dit jaar wel zou gebeuren. Keurig hield ik de blaadjes in de gaten. En zowaar zag ik ze daar voorbij komen. De eerste fruitboompjes en struiken. Joepie!!

Ik kwam, zag en overwon. Net als alle andere mensen die met boompjes en bessenstruiken weer de winkel uit stapten. Alles leuk en aardig maar de meeste tuinwinkels bieden dit natuurlijk standaard aan. Maar dan betaal je daar ook het dubbele, en da's nie leuk nie!

Aankomende weekend wil Pee wel een verlengstuk van mij spelen. Dat wil zeggen dat hij gaat scheppen en gieteren zodat nieuwkomers "Conference Perenboom"en Elstar Appelboom"een plekje kunnen krijgen. En ook de heren Bramenstruik en blauwe bessen ergens los kunnen gaan. En ik zal dan.....aanwijzen waar.

Foto gerip

Moestuin, de eerste activiteiten

Eindelijk was het zover, even naar de tuin. Ik had mijn directe omgeving hiervoor nodig, het tillen, bukken, schoffelen, harken, scheppen, gieteren...het mag nu niet. Maar om nou het gehele tuinseizoen te moeten missen.. Gelukkig zijn er een boel vrienden in mijn buurt die graag meehelpen. "Emtee was daar een van.

Het was een kale bedoeling, het land vlak, dor... Ik kon desondanks verliefd naar mijn landgoed kijken. Emtee moest even slikken. "tjee, dat uhh, ziet er nog wel wat droevig uit!". Ik ken het stadium van de tuin. Vanaf dit punt gaat het de grond uit brullen, heus. Nu heb je gewoon een beetje fantasie nodig.

Ik gaf met stokken aan, na de tuin in vier lanen verdeeld te hebben, globaal gemeten door voetstappen te tellen en deze weer te delen door vier, waar wat moest komen. Mijn tuinplan werd uitgewerkt. Lekker overzichtelijk. En ik moest toch wel stellen dat de tuin snel weer vol zal raken.

Serieus, een are is niet zoveel voor een moestuin.

De laan met o.a. de kruiden is nu onkruidvrij en geschoffeld met de drietand. Verderop dat stuk komen o.a. de bonen, mais, prei, knoflook en uien. En voornamelijk de knoflook en de uien moesten ook al hun weg richting de grond vinden na aankoop in de winkel. Dus ja, dat doen we dan maar braaf binnenkort. Punt op de to-do-list.

De vaste planten zijn ook verplaatst. De margrieten zijn in tweeën gehakt zodat ik er straks nog meer heb :-) Alleen de aardbeien is nog een beetje een vraag.. Misschien dat ik daar weer bloempotprojecten van maak... Zoveel vind ik ze namelijk niet opleveren en ze nemen vrij veel ruimte in.. Nou ja we zien wel.

Wij hebben kort maar krachtig in de tuin, het begin is gemaakt. Begin april komt "Bee" met de turbofrees langs. Dan kan de bemesting ook meegefreest worden. Nieuw experiment voor dit jaar.. Stro en konijnenkeuteltjes. En koemestkorrels.. Rozig hang ik nu op de bank. De zon scheen al als een dolle, de wind was in ruste. Dus je kunt wel nagaan dat de Lente in de tuin goed was begonnen. En wat fijn dat ik zulke lieve mensjes om mij heen heb die mij willen helpen.

Tuinplan 2011

Mijn tuinhart begon bij de eerste dooi al harder tekloppen. En na deze twee zonnige dagen sloeg hij natuurlijk helemaal op hol. Zij kwam langs voor thee en samen besloten we een overzicht te

maken van datgene dat dit jaar in de volkstuin zou komen te staan. Vorig jaar was ze regelmatig al onkruid plukkende in mijn tuin te vinden.En dit seizoen zou ze dat weer doen. Die hulp kan ik in mijn huidige staat natuurlijk zeer goed

gebruiken. Anders zou het niet goed komen en moest ik een heel tuinseizoen mislopen.. Hoe verdrietig makend zou dat zijn!Een goede vriend wil met alle liefde mijn tuin frezen en weer een andere vriend wil graag zijn frustraties op de tuin botvieren en als een dolle scheppen.

EN in de Aldi Nieuwsbrief zag ik dat er vanaf 16 maart 100% organische koemestkorrels verkrijgbaar zijn, net als tuinkruiden en te kweken uien, knoflook etc. Dus dat gaat helemaal

goed komen..

Helemaal met een duidelijk plan de campagne...Op dit alles kon ik mij op gaan richten dankzij het schema hier links. Ik pakte mijn moestuin boeken erbij en zocht naar een duidelijke opzet van wisselteelt. Vorig jaar had ik dat nog niet toegepast. Maar wel rekening

gehouden met wat wel en niet naast elkaar

mocht.Ondertussen maakte zij en lijst van de

zaden die er al waren. Met daarbij genoteerd wat, wanneer en hoe gezaaid moest worden/uitgeplant.

Nu wordt de insteek vier stroken, dus een wisselteelt van om de vier jaar. Met voornamelijk groentes die eigenlijk altijd wel lukken (klopt nu nerveus af, waar is blanco hout als je het nodig hebt...) en strook vier voor bloemen en dergelijke. Zaken als sla worden op het moment zelf ertussen gezet gezien de korte teeltduur.

Zij heeft de steekwoorden bij de titel eraan toegevoegd.

Vond ik wel vleiend natuurlijk, dat de tuin zo beleefd wordt

.

Het gros aan zaden heb ik nog over van vorig jaar. En een aantal dingen ga ik nog kopen zoals aardappelen, pootuitjes, knoflook en kruiden.

Dat zal gaandeweg plaats vinden. Ook is er een lijst met wat wanneer gezaaid moet worden. Vooralsnog zijn we bij :-)