3: Slobberbroek

Als je tegen verwarmingen, tafels en banken moet hangen, als je op katten af moet stappen, krabpalen wilt knuffelen, tja...dan heb je wel een echte slobberbroek nodig.
 Kabouter kreeg er een aangemeten, de stof was geschonken door mijn naailesjuf. Of ik het stofje leuk vond, zeker wel! Voorgeknipt en wel ging het stofje mee naar het hoge noorden alwaar ik met mamamuis huiselijk aankeutelde, zij tekenend achter de laptop, ik klooide aan achter de naaimasjien. En hoppaa, was het broekje na een kleine aanpassing vandaag zomaar zo goed als af

Twee: de babytrui

Met dikke buik begon ik eraan en zonder die buik heb ik dit project alsnog afgerond. De Bretonse trui, een patroon van een Ariadne uit het jaar 1990. Maandenlang lag deze wat groot uitgevallen trui op mij te wachten. Heel knap, want oorspronkelijk moest het een trui met drie strepen worden maar ik ben blijven hangen bij twee zoals u ziet. Something happened on the way, iets met het weigeren van het maken van een proeflapje (hum...)
Afmaken dus... Niet de nek om draaien, neen, de losse endjes moesten weggewerkt, de knoopjes, zorgvuldig uitgezocht tijdens de handwerkbeurs in de Ijsselhallen 2011, moesten een plekje krijgen en de laatste delen aan elkaar genaaid. Dit vormde een goede kandidaat voor mijn blog van vandaag. Dus daar zat ik aan de tafel. Wat een eer van je werk heb je dan, als het eenmaal echt af is. En een werkje van niks natuurlijk maar wel even doen..
 Je snapt, kabouter was natuurlijk de Sjaak en moest hem gelijk aan. Hij vond dat hij daar helemaal geen tijd voor had er moesten bergen (de bank) beklommen worden. En zitten? Dat was voor mietjes. Stilzitten helemaal. Gelukkig is deze moeder heel lenig (kuch) en na wat kruip en volg-werk kregen we het resultaat goed vastgelegd. Ziet u wat ik zag? Juist, de ondeugende blik.

365...

Ik ben overstag, zeker niet de eerste, maar dit jaar wordt ook voor mij een jaar van een 365.. , nou ja, eigenlijk 366. Ieder zijn eigen vorm en doel, de mijne een handvat om te maken, af te maken, vorm te geven, te geven en te vormen. Vanaf dit punt. Een manier om drempels te trotseren en trots te zijn. Aan het eind van dit verhaal een stukje meer mij.
Vandaag nummer 1: schets van kabouter.

Kerst

Tja, daar zit je dan, nog een zes op de klok. You don't fool kabouter. Zes rules. Om zes uur 's avonds stort hij in. En om zes uur 'sochtends is hij present. Of half zes, kan ook. Ik moet dan wel lachen om mezelf. Wat een verschil, wie had gedacht dat ik nu regelmatig om dit tijdstip actief zou zijn. Dat wil zeggen, ik neem even plaats achter den compjoeter en kabouter neemt plaats in de box naast mij en hangt een beetje de hangbaby uit, stapt van de ene naar de andere kant om vervolgens weer even een praatje af te steken naast mij. Onderwijl ronkt Pee nog een tijdje door, de verantwoordelijke voor de laatste fles.
Onze kleine kerstboom staat er nog, scheef en wel, schittert als nooit tevoren. Gelijk aftuigen vind ik ook zo bruut. Het is een beetje een invalide boom maar gekregen vlak voordat ik mijn eerste echte flatje kreeg en er moet heel wat gebeuren wil deze het veld ruimen. Ik weet nog goed dat deze echte neppert een van de eerste dingen was die er stond, enkel lichtjes. Maar hij stond wel. Man, wat was dat magisch die tijd. Rondscharrelen in zo'n kale ruimte met langzaamaan het besef dat alles van jou was. Geen keukens meer die gedeeld moesten worden, rumoerige nieuwe huisgenoten die toch net niet zo leuk waren als die daarvoor, met een stuk zeil van drie meter de stad door fietsen naar je nieuwe huis.. Uiteindelijk heb ik er maar een jaar gewoond, leerde Pee kennen en die had een poepig kabouterhuisje waar ik samen met Kat Vinnie, die mee reisde in de reismand, zo gaande weg regelmatiger te vinden was dan in mijn eigen huis. En zo geschiedde, ik ging over.
Deze kerst hebben wij het heerlijk rustig gehad. Weinig op de planning, tijd om aan te keutelen en van elkaar te genieten. Op de vierkante meter, in ons kabouterhuis met dit jaar ook een echte kabouter. Met kerst hoort bij ons inmiddels onlosmakelijk ook Serious Request van 3FM. We volgen de actie al jaren en elk jaar wordt er een plaatje aangevraagd.  Als dan de ontknoping daar is, kan de kerst echt beginnen. De eerste traditie voor kabouter. En velen zullen er nog komen.

Zoekt den roze bril

Kabouter heeft geen tijd te verliezen, er is maar een richting en dat is vooruit. De meest passende omschrijving van kabouter is deze: de baby die geen baby wou zijn. Eenmaal zijn voetje op deze aarde was het helder, in dit lijfje kan ik te weinig, ik wil rennen, vliegen, springen. En ik, ja ik moest daar ook wel even aan wennen dat het net even wat anders liep dan in de boekjes.

Hij is nu 7 maanden, op de kop af, tijgert door de kamer en trekt zichzelf in de box op tot staand. En de processen die daaraan vooraf gingen waren op zijn zachts gezegd...vermoeiend. Weliswaar afgewisseld met alle hilarische momenten van triomf, de malle gezichten. Het is een clown met een vurig karakter en echt, ik had niet anders verwacht. Hij bestaat uit delen van ons, onze voorouders en zijn nieuwe zelf. Zo klein als hij is, weet hij ons al een spiegel voor te houden. Zo heeft hij zijn moeder weten te vertellen dat er nog meer rust moest komen, gas terug, een flinke dot. Voor het moment zelf is het soms niet zo leuk, als je tegen je eigen muur op knalt en het ineens met regelmaat even niet ziet zitten. De gebroken nachten waren funest voor mijn hoofd. Maar kabouter laat mij zien wat er toe doet, scheidt het kaf van het koren, toont de hoofdzaak van het leven..
En hier zitten we dan, kabouter peuzelt aan een banaantje en eet ondertussen zijn stoel op en ik...pak het bloggen weer op. Even met de billen bloot, zoekt haar roze bril. Life is good. Het zit hem in de kleine dingen.

Foetsie

Mijn dreads en ik, wij beleefden het afgelopen anderhalf jaar vele avonturen. Er werd wat afgedraaid en gehaakt om ze bij te werken. Gedurende die tijd maakte het deel uit van mij, die kort daarop zwanger werd en negen maanden erna hijgend op de baarkruk haar zoontje in de armen nam. Zijn eerste grijpbewegingen maakte hij naar mijn dreads. En er scheel naar kijken was ook favoriet. Een dreadmama, dat vond ik ultiem. En ultiem was het. Maar gaandeweg verlangde ik weer naar mijn zachte haren, de shampoo voelen, de wind die je haren doet wapperen. Ja, dat won het toch.
Er waren meerde momenten dat ik riep: ze moeten eruit! En dit werd dan toch weer door vriendinnen verijdeld. Want wou ik dat echt?

Nu wel en ze kwamen met velen. Vier vriendinnen stonden om mijn hoofd heen met kammetjes, schaartjes en haaknaalden. De vijfde zorgde voor de nodige hilariteit. Vijf uur lang stonden ze daar uit te kammen en te trekken. Want mijn haar was niet makkelijk te dreaden, laat staan, dood te krijgen. En zo was het nog wel de moeite waard om een stuk uit te kammen. Want zeg eens eerlijk, een cm lang of half lang. Ik wist het antwoord wel..
Het was een hele stap, het zou toch ook wel wat kaal voelen..Maar het was goed, meteen, geen centje pijn. Ook geen spijt dat ik ze heb laten zetten, ik vond ze fantastisch.
En hee, ik had de avond van mijn leven met de dames. Het is misschien niet zo netjes, maar het toppunt was toch wel het dinnetje dat vanuit het niets uit wist te schreeuwen: " Ahhh ik HEB me toch een klit!" .
Ik kronkelde richting de grond van het lachen, bijna pieste ik in mijn broek. WERKELIJK!
Juist. Het was een goede avond.

Slofjes

Het was een uitdaging, dit project. Het breien van sloffen voor den kabouter. Ik had er hooguit 50 gram wol voor nodig en besloot appelgroen katoen te gebruiken.
Waar de eerste van het stel nog wat moeizaam tot stand kwam, samenbrei en dubbele mindering zus en 3r samenbr. zo, (mijn breihandboek wijkte niet van mijn zijde), ging de totstandkoming van de tweede ging als een trein. Die kabouter zou deze winter kekke warme voetjes hebben, al zeg ik het zelf. Nou ja, niet zo kek dat ik deze gelijk weg zou geven. De tweede uitgave denk ik wel en ik heb al een bestemming. Lot heeft het licht gezien en laten het schijnen over de kindervoetjes-wereld deze winter.
Nu waren ze zojuist af, zonder pomponnetjes die er eigenlijk bij horen maar bij een poging tot het maken van die dingen in dwergformaat, raakte ik enigszins, ongeduldig. Neen, dat proces ging ik niet nog drie keer doormaken. *skip*.
Helaas snurkt kabouter nog, net als alle andere bewoners van dit huis zo ongeveer. Dus een foto van hem MET de slofjes komt een andere keer. U moet het doen met de zoethoudertjes.