23: Stempel

Ik liep door het centrum, met aan mijn zij mijn fiets. Kabouter was in slaap gevallen in de draagdoek en dus kon ik alsnog lopend. Terwijl er een gesnurk klonk ergens ter hoogte van mijn borstkas (en ik was het niet), liep ik op mijn tussenstop af. De kantoorboekhandel. Maar nog voor ik binnen kon stappen voelde ik mijn veter. Hij was los. Gefronst stopte ik en keek ik ernaar. De ervaren dragers zullen beamen dat met een kind bij je, je veters strikken niet de meest fijne bezigheid is. Ik keek weer voor me uit en ineens verscheen ze. " Zal ik hem even voor je strikken?". Ik bloosde en zei dat ik dat wel heel fijn zou vinden. Scheelde een boel gehannes. Giechelend stonden we daar.
Mooi.
In de kantoorboekhandel kocht ik de benodigde stempelkussens en die avond ging ik met mijn gutsjes aan de slag. Achter mij klonk de platenspeler, de kamer werd verlicht met kaarsjes en een werklamp.
Met rode wangen van inspanning hing ik boven de tafel. En met diezelfde inspanning haalde ik uit. *Oeps* verdween er zomaar een letter...Nee, niet een vinger.
Hoppaah, alle letters weg.
Alleen de vogel bleef.
Mijn feestje.

22: Vormen

Vandaag vielen er kwartjes, zag en benoemde ik processen, die de goede kant op gingen. Maar ook het besef dat dit Lotje nog meer tijd nodig had, nog meer rust om die processen verder te laten gaan. Dat ze zich niet moest laten opjagen door wie of wat dan ook, die een donkere wolk boven d'r hoofd vormden. Alsof er een trein gehaald moest worden.

Nee, zeer zeker niet. Gewoon nee, ik mag aan de noodrem trekken. Halt en tot hier verdeurie niet verder.
En ook dat  hoort bij dit 365 dagen onderwerp. Vormgeven, vormgeven aan mijn leven en daarover schrijven. Steeds meer dingen vallen op zijn plek met als uitgangspunt mijzelf en mijn gezin. Er is nog een lange weg te gaan hoor, het feest is nog maar net begonnen. Maar beetje bij beetje trekt de mist op en kom ik dichter bij mezelf.

Dat doe ik ook door zo langzamerhand het onderdeel milieubewust leven, wat meer op te pakken. Het heeft altijd een rol gespeeld, het scheiden van plastic, papier, glas, batterijen,lampen, luiers, (dat wordt in onze stad ook gerecycled). Gebruikte spullen naar de kringloop, grotendeels vegetarisch eten of biologisch, waar mogelijk natuurvriendelijke producten, een eigen tuintje, tweedehands kleding kopen etc. etc.
Ik vind het machtig mooi, het is een passie te noemen en ik geniet daar echt van. Vandaag kon ik er na overleg met Pee weer een onderdeel aan toevoegen. Vanaf volgende week krijgen wij namelijk een biologische groente- en fruittas! Hoe leuk en gaaf is dat! Zo streef ik mijn idealen na, je steunt een goed iets, eet overheerlijk en gezond biologische groente en fruit. En zo indirect leef ik, binnen de mogelijkheden, weer een stukje dichter bij mezelf. En aan de hand van de inhoud van de tas maken we de weekmenu's en dit kan dan aangevuld worden met mijn eigen moestuin, die heb ik natuurlijk ook nog. Maar deze is nog niet dusdanig in gebruik dat ik er echt volledig van kan eten. En dat hoeft ook niet. De moestuin is mijn  hobby. En alles wat ik er uit eet is mooi meegenomen.

En dit alles vormde een mooie dag tweeëntwintig..

Kinderstoel

 Kabouter zijn overgrootouders hadden nog een kinderstoel op zolder staan. En zo ging hij over in de orde van Lotje en aanhang. Maar alle houtkleuren in huis maakte het boeltje wel een beetje bont. En omdat het nieuw gefabriceerde blad door diezelfde opa nog niet bewerkt was, en kabouter bijzonder goed het onderdeel " smeren voor beginners", onder de knie kreeg, was het zaak dat de boel gelakt of geverfd werd.  De inentie was wit, maar ik kocht per abuis blanke lak, op waterbasis nog wel. Dus toen week ik uit naar bijzonder-groen....

Kabouter keek toe met rode wangen van de buitenlucht, ik verfde therapeutisch de eerste laag. Morgen ronde twee...

Schetsen de betsen

 

Pee moest het weer ontgelden. Recht kijken! Niet draaien! Bijna klaar! Guttegut, ik kon zo het leger in..

De positie was wel weer een uitdaging, zeker met die bril van 'em. Je moet echt goed kijken en écht tekenen wat je ziet. Dat blijft iets om te oefenen.  

Tackle the Tekkel

Tackle the tekkel. Heden, waar ben ik aan begonnen. Met kleine oogjes van vermoeidheid hang ik boven mijn HEMA breiboek. Die lollige tekkel is best wel een lastig dier. Een van de brei-helpdesks is al geraadpleegd. De afkortingen begrijp ik steeds beter maar soms... En dan was dit nog maar naald zeven van de kop.  Enfin, het houdt je van de straat ey?
Vandaag kon ik mij niet inhouden, zo vroeg als mijn dag begon (half vijf, waarvoor dank, kabouter...) en zo efficiënt als zij startte, (kabouter mocht zich even redden in zijn box en ik daalde neer op de bank met een boek), zo stroperig eindigde zij. Ik begon namelijk met opruimen, wat ik eigenlijk niet zo goed kan. En voor ik het wist "verspilde"ik uren aan het verplaatsen en proberen te opruimen van spullen. Uiteindelijk...was er een kleine vooruitgang. Het zag er toch...ehm.. opgeruimder uit.  Bij thuiskomst rolde Pee zijn ogen naar boven. Ik mocht niets meer opruimen.
En nu is het acht uur. Met de breipennenset, gekregen van mijn schoonmoeder naast het bed, het breiboek dichtgeslagen ernaast, gaan de luikjes dicht. Helaas moest ik vaststellen dat ik in een van mijn valkuilen was gestapt, zoals beschreven in het boek waarmee ik mijn dag begon. Herkennen is een. Dan komt de rest ook wel. Vanzelf is een groot woord :-) In ieder geval bereikte ik met ook het inruimen van tijd om te lezen en de tackle van de Tekkel, dag 19. ( En ik negeer even de achterstand).

Kleuren

We ploften neer op bed, sleepten de Cola en Sjippies mee. Pee ging over de afstandsbediening en ik bladerde in een tijdschrift op zoek naar een afbeelding om te halveren.
"Gezellig he?" >>"Ja, gezellig". We zaten op ons eilandje,het grote bed. 
Kabouter sliep als een os en het waaide knoerthard buiten. 
Fijn, op de vierkante meter. Samen.

17 Kistje

Ik zat aan tafel en vroeg mijzelf ernstig af waaraan te beginnen. Zoveel opties! En ineens heb je het; je gaat het kaarsen-kistje beplakken. Die mistte namelijk verf aan de bovenkant, of eigenlijk, het plaatje. Een afbeelding van een landschap of een lelijke engel. Ik heb het verdrongen geloof ik.
Al honderd jaar stond het in de planning maar uitvoeren...bekend probleem! Ik haalde de speciale lijm; twee in een (lak en lijm) van stal, de mooie servetten waar ik het kistje mee zou gaan beplakken, krantje eronder en..ja hoor, de eerste vlek zat al in mijn shirt. Daar zit ik op; morsen. Eten idem.
Dus daar zat ik een potje opperkneuterig te zijn met in mijn achterhoofd de korte uitleg die mijn buurvrouw tijden terug erover gegeven had. In de ceedee-speler zat " Lotjes Cedee", theetje ernaast en ik humde mee.

Ik was werkelijk in mijn nopjes met het plakken en pielen en het resultaat.