Lara

De tijd in ons huis staat niet stil. We leven intensief door. Het gaat weer heerlijk. We kunnen weer verder klussen in ons huidige huisje. En genieten van alles om ons heen.
De dieren zorgen ook voor de nodige spektakel, what else is new? De laatste tussenstand voor Lara is 4 vogels naar den vogelenhemel. Eergisteren besloot ze dat het tijd was voor een inhaalslag en besloot er twee achter elkaar van haar eigen grootte aan te voeren. Goed, tot zover het nut van een belletje. Wel geven die belletjes me regelmatig het gevoel dat het kerst is. Alsof er een arreslee voorbij rijdt. Oh nee, het zijn Lara en Vinnie maar die mee wandelen.. En zo beland ik weer terug op aarde.
Gisteren kwam ik thuis, opende de achterdeur en zag voor mij een hoopje ellende. Lara die wat mat uit haar ogen keek, ze zat onder de troep, stonk als een bunzing en liep wat mank... Oh jee.... Dus dat werd een bezoekje aan de dierenarts. Hij stelde vast dat ze of a: gebeten was door een hond, ze had namelijk een gaatje onderin haar buik. Of b: ze was op iets scherps gevallen. Arme Lara. En bijna arme dierenarts. Want hij voelde ergens waar het pijn deed en hoppaaaaah, daar ging haar pootje met uitstekende nagels. De dierenarts was allert en stapte opzij. Net op tijd.. Het commentaar van de dierenarts dekte de lading wel: "hmm, daar zit wel karakter in...", terwijl hij weer een stapje dichterbij deed. "Ja, maar we hebben haar wel zo opgevoed dat ze veel kan hebben", probeerden we nog te zeggen terwijl we haar terug stopten in haar mandje. Er klonk nog even gebrom. Ik weet niet of hij overtuigd was door deze bezorgde "ouders"... Wij keerden in ieder geval terug met genoeg medicijnenvoorraad om het wondje goed te laten herstellen. En Lara knorde weer tevreden en onschuldig toen we haar weer op de bank legden..

En ze kwamen met velen.

.
Geïnspireerd door mamamuis, dacht ik: "verhip, hoe zou het met de bonen zijn?" en wandelde mijn tuin in. Weliswaar een dertigste van wat zij heeft. Maar dat maakt het niet minder.Ik greep mijn kans, tussen de stortbuien door, met beide handen aan. Met mijn vergiet onder de arm en in mijn hand een mes, stapte ik naar buiten. De bonen waren groot genoeg. Tijd om te oogsten!
Gefocust op mijn prachtbonen, vielen die glibberige jongens mij niet op. Maar eenmaal alle bonen binnengehaald te hebben zag ik iets in mijn linker ooghoek voorbij glijden. Ik draaide bij.... en bij... en bij.... "Pot jan dikkie" zou mijn opa zeggen, ik zei wat anders.... Enfin, de hele familie slak over de vloer! Ja maar dat feestje gaat mooi niet door! Vijf tuinbonen doorboren, meer dan genoeg voor jullie. De resterende boontjes moeten nog even blijven hangen en tot nader orde verder groeien. Alles is voor Bassie, in dit geval, Lotje. Dus moven jullie!
Ik liet er geen gras over groeien en besloot de slakken met de vingers te pakken. Voordat ze uit het oog geglibberd waren. Het leek wel alsof er geen einde aan kwam. Ik zag door de bonen het bos niet meer. En besloot het bij een stuk of tien te laten. In de emmer ermee. Misschien had ik van te voren moeten bedenken dat dat slijm... niet makkelijk van je handen af gaat. En terwijl ze een ontsnappingspoging deden, riep ik om tijd te rekken: "mijn Jongens, jullie gaan op reiheisssss!". Nog net op tijd arriveerde ik bij de emmer en wandelde ermee richting de steeg. En looste ze bij het bosje waar Lara met regelmatig gesignaleerd wordt. Ze liet me weten dat het er..erg groen was. Onkruid, harstikke lekker..
En waag het eens om terug te komen!

In het kader van "de draad weer oppakken", werd de verfkwast in den hand genomen en zie hier het resultaat. Wat kleur toch doet met ruimte...

We gaan door

Het huis is van de baan. De knoop is doorgehakt. De onduidelijkheid zou nog wel 5 weken duren. Tegen die tijd zou onze vakantie al voorbij zijn en onze energie ook. Het was duidelijk even bitter, nog steeds. Maar dit gingen we niet trekken. En zo namen we weer zelf de touwtjes in handen.
Om nou te zeggen; joepie.. nee. Maar de rust keert wel zo langzamerhand terug en daarmee ontspant je lichaam ook. En dus geen topdag vandaag. Full-time hoofdpijn en accuut verkouden. Ja, het was te verwachten. Ik denk dat alle hersenkronkels mijn hoofd uit kruipen maar dat niet allemaal tegelijk kunnen. Ze staan in de file voor mijn oren en dat zorgt voor enige vorm van overlast. Andere namen een sluiproute via mijn neus. Maar je weet wat ze van sluiproutes zeggen ( nee? Ik ook niet, maar ik bedenk het bij deze, ook die raken verstopt...).

En toch he? En toch kon ik het niet laten om mijn mooie handschoentjes aan te trekken en even de tuin in te gaan. Ik nam de courgettes in mijn armen en vertelde ze dat ze een grotere kamer kregen. Ik zeg het je, ze sprongen een gat in de lucht. De bonen voelden zich inmiddels niet meer serieus genomen en konden wel wat gezelschap gebruiken. Dus die babbelen nu met de nieuwe buren, meneer Peterselie, mevrouw Bieslook en Mejuffrouw Basilicum. Het wordt een gemixte buurt want een dezer dagen komen er ook Afrikaantjes wonen. Het heeft even op zich laten wachten maar het zal dan nu eindelijk gebeuren..
En ik? Ik voel me al een stuk meer thuis....

Stemmen

Subtiel zeilde ik met mijn fietsje door de bocht. Met nog een half uur te gaan, mijn ene hand aan het stuur en in mijn andere hand mijn paspoort en twee stemkaarten. Ik was een gemachtigd mens met een last minute actie.
Ik zette mijn fiets keurig in het rijtje en stampte naar binnen waarnaar ik bijna een tegenligger schepte..
In de zaal zaten vier mensen op een rijtje. Bij de eerste stond al iemand, dus hup, voorsorteren naar de volgende. "Ooh, mocht dat niet? Oh, achteraansluiten? Oh, dát is achteraan... Oeps...".
Braaf gaf ik mijn paspoort af en werd ik met twee langwerpige stemkaarten opgescheept. Ik mocht naar het stemhokje. Tjee, met een potloodje nog wel... Uhh, waar stond mijn partij ookal weer....Andere ook netjes inkleuren. Het opvouwen was nog een heel karwei. Man, ik mocht er wel een cursus voor volgen. Eenmaal alles bij elkaar geraapt, draaide ik mij om naar de mensen die mij met opgeheven wenkbrauwen gevolgd hadden vanaf moment een dat ik een voet binnen het stemlokaal zette. In mijn hoofd was ik veranderd in een machtig politicus die in slowmotion zijn stemkaarten voor de toegestroomde pers, in die vuilnisbak met die gleuf erin zou stoppen. Ik kon mijn lach niet voor mijn denkbeeldige publiek inhouden. Met een enorme grijns bewoog ik , als gemachtigd mens, mijn arm naar beneden om de stemkaarten in de stemcontainer te stoppen. "klik-klik-klikklik--klik. Even naar de camera kijken? " De fotografen in mijn fantasie hadden even de tijd nodig om hun world-press photo te maken. En daar wou ik natuurlijk wel lijdend voorwerp van zijn.
Plots klonk er een schelle stem; "stopt u uw paspoort niet in de stemcontainer???"Mijn dagdroom werd abrupt verstoord. De hordes fotografen gevlogen. Just me and the stembiljetten. En de als versteende stembureau-mensjes die al die tijd net deden alsof ze er eigelijk niet aanwezig waren keken mij nu met grote geschrokken ogen aan. Mijn god, actie op het stembureau....
Mijn glorieuze moment eindigde hier. Ik verplaatste mijn paspoort met een overdreven grote boog naar mijn andere hand. Omdat de situatie toch al niet erger kon, kraamde ik uit "ohh, dan zou de container open moeten, fraude, fraude!!!". Mijn humor werd niet beantwoord. Ik besloot met een rechte rug richting mijn fiets te lopen. Ik liep niemand omver. En groette beleefd de volgende.
Gelukkig hoeft dit maar een keer in de 5 jaar...

Afleiding

Een huis kopen kan leuk zijn, maar stressgevend is het zeker.
Komende donderdag zouden wij de sleutels van ons nieuwe paleisje ophalen. Maar afgelopen dinsdag werd dat plan in de war geschopt door een kortzichtige bank die vrij spel had, weken deed over het afgeven van de hypotheek en vervolgens om belachelijke discriminerende redenen, de hele boel op het laatste moment afblies.
Ja, ik moest ook even wat afblazen, stoom wel te verstaan.
Totaal verbaasd zagen we het gebeuren, de verhuisdozen keken met een opgeheven wenkbrauw mee. Ja zag ze denken.. "samen met mijn broertjes en zusjes stonden we klaar om uitgepakt te worden. En ga je me nu vertellen dat we hier al die tijd voor jan met de korte achternaam oncomfortabel opgestapeld stonden in de knalroze werkkamer? What took you so long!"
Er wordt niet ingepakt, niet uitgepakt. De boel staat stil. En de afspraak met de notaris kan uitgesteld worden. Want die sleutel blijft voorlopig nog liggen waar hij lag. En gaat daar niet weg voordat de boel rond is... En of de boel af komt? Ik heb geen idee. Het kan best zijn dat alles weer uitgepakt kan worden.
In het begin denk je dat je gelijk kunt uitpakken, vervolgens besluit je toch door te gaan, je moet immers alles geprobeerd hebben. Dan wordt je optimistisch gevolgd door een flink dal.
Maar een ding is zeker, we zitten op een lijn. Het uitgangspunt is helder, gaat diep. We zijn gelukkig waar we nu staan. We hebben elkaar, we hebben onze diertjes en het is knoertgezellig. En als op de voorwaarden die we voor onszelf gesteld hebben, we toch de sleutel van het andere paleisje krijgen. Dan is het alleen maar beter. En dat is vanwaar we uit gaan. Niet meer en niet minder.
Ik besloot wat aandacht te geven aan het huisje waar we nu nog in zitten.

Het gazon had ik kaal gemaakt om vervolgens opnieuw de boel in te zaaien. Maar nooit gedaan want we gingen weg. Ach ja, ik had het zaad toch al gekocht. Mocht het niet doorgaan, zaai ik zonder het te weten een mooi gazonnetje voor onszelf. En anders voor de toekomstige bewoners..

Vogelpopulatie weer wat uitgedund

Het was "the day after". En ik stapte met een verkeerd been uit mijn bed. Nog voordat ik gestrekt en wel opgestaan was, begon het gehamer in mijn hoofd. En dat bleef doorgaan terwijl ik mijn aankleedde, mijn drinken pakte, de gordijnen open deed en mijn tas pakte. En terwijl ik in de woonkamer stond, werd ik overvallen door een golf van misselijkheid. Ik draaide mij om en spike kwam enthousiast op mij afgerend. Dit bevorderde de situatie niet. Want zo te ruiken had hij de avond ervoor ergens in lopen rollen en het was geen zeep.. Ik joeg hem weg en vervolgende mijn weg naar de kraan. Een glas water, dat zou me goed doen...
Ik stond voor het raam en keek uit op de plek waar Lara gisteren nog een Merel naartoe had gesleept. En besloot weer van plek te veranderen.
Uiteindelijk verbeterde de situatie naarmate de dag vorderde. En na een middagdutje verscheen ik weer ten toneele. Ik stond weer bij het raam, richte mij tot Peet naast mij en vertelde over het gehamer en de golf. En hoe blij ik was dat de misselijkheid weer minder was. In alle rust tuurde ik door het raam. Maar al gauw kreeg ik Lara in het vizier en.....een vogel zonder hoofd. "IEUWWWWWWW, PEEEEEHHHHT, EEN VOOOOOOOOGEL. ZONDER HOOFD! en.... oh nee NEEEEEEEE, ze eet, NEE IEEUW, GADVER! ZE EET HEM OP. WAT EEN HEKS!( ja, ik toonde mijn oh zo vrouwelijke kant weer)...
En zo waren we weer terug bij af. Iemand nog een glas water?
To do list: belletje kopen voor Lara


Foto geript