Deel 3

Omdat kabouter luid snurkend over mijn arm ligt en het al zo laat is en ik jullie de uitslag niet wou onthouden deze avond. Omdat het zo belangrijk is om je voor in te zetten.
Omdat het resultaat wederom zo geweldig was , de hulp bij de kraam zó groot. Omdat doepark het Nooterhof dit mogelijk gemaakt heeft. En de bezoekers van de kerst-streekmarkt zo betrokken waren. De uitslag van de opbrengst van jullie schatten tot nu toe:

Pay it forward.

Dit keer was het niet zoveel werk als de vorige twee keer. Kaa en ik verplaatsten de dozen en tassen geroutineerd naar boven vanuit de kelder. Een kopje cappuccino werd gefabriceerd, kabouter werd met een potje klei aan zijn tafeltje geïnstalleerd en we begonnen met herpakken en prijzen controleren.
Zondag 16 december is het weer zover, de kerst streek markt in doepark Het Nooterhof. En daar moesten we ons maar eens op voorbereiden! Bij het uitpakken zie je elke keer weer iets nieuws en blijf je je verbazen over alles wat er gemaakt en opgestuurd is. Tassen, knuffels, mutsen, kerstversiering voor de boom, babykleertjes, poppenkleding, servethouders, decoratie, etuitjes, sleutelhangers, haaraccesoires...En wat is er al een grote opbrengst.. Maar...zouden we het magische bedrag met de 3 nullen bereiken? Het zou haalbaar kunnen zijn..
Met alle handgemaakte spullen zullen we hopelijk weer een mooi bedrag binnen halen voor Maud voor Leven. Helaas zie ik met regelmaar berichten voorbij komen van kindjes met neuroblastoom die de strijd verliezen. Daarom is het zo goed om dit te doen, om die gezinnen te ondersteunen, voor onderzoek etc. Maud , koningin grootoog, komt niet meer terug. Zo verdrietig. En op deze manier toch wat kunnen betekenen voor al die andere gezinnen door dingen te maken of juist door het te kopen..Dat is zó waardevol.
Inmiddels stond Dee ook voor de deur met haar kaboutervrouwtje en samen werden alle schatten, onder luid gebabbel netjes ingepakt en klaargelegd. De lijstjes werden aangevuld; we zijn er bijna klaar voor..
We pay it forward. You too?

Vastleggen

Ik zou het liefste de hele dag vastleggen, momenten die mooi zijn, die je graag met iedereen zou willen delen.
Dan denk ik voor een momentje; "ohhhh, waar is de camera", of "oohhhh, als ik dit eens kon filmen". Maar dan rem ik mezelf ook af, want vang maar eens het moment, dat gevoel of die sfeer. Leg het maar eens vast op de gevoelige plaat. En soms ga je daarvoor omdat je in opdracht van werkt of omdat je het toch wilt proberen omdat het nu eenmaal een uitdaging blijft.

Dan hoeven filmpjes en foto's niet scherp te zijn, of volgens de standaard contrasten. En ik hoef er zelfs niet voor op de grond te gaan liggen want soms is het juiste moment genoeg.
Dit is zo'n geval. Het kacheltje was aan het snorren, ik werkte aan een flitsende muts voor mijzelf en kabouter had even moeite om alleen weer in slaap te vallen in zijn bedje. Maar slapen bij mama was geen probleem. Een fijn muziekje klonk op de achtergrond en wat was het behaaglijk warm met ons nieuwe kacheltje.
"Pee, maak eens een foto als je wilt? "
Misschien kon ik het moment een beetje vastleggen....

De schatten

Ik tuurde gefronst voor mij uit.
Waar zou ik nou weer eens een kraampje kunnen regelen voor Maak het voor Maud. De overgebleven schatten verkochten zichzelf immers niet. En eigenlijk, ja...eigenlijk....was deze tijd ook zeer geschikt om een kraampje te bemannen...
Maar het was er nog niet van gekomen, getuige mijn blog dat stil stond.. Pee was geopereerd aan zijn knie en daardoor bepaald niet mobiel en kabouter was op zijn zachtst gezegd, niet te pruimen. Anderhalve week meerdere keren wakker s'nachts en hangen aan mama. Alleen de verzorging.  Phoe, dat was wel pittig. En daarnaast vonden er ook nog spannende voorbereidingen plaats voor een plan waar ik later meer over verklap.
Maar toch, dat moest  te regelen zijn.
Ik brainstormde met de mama van Maud. En ze gooide een optie in de groep. En ik stuurde gelijk een mailtje vanachter den kompjoeterd.

*pling* deed het de volgende ochtend. "Wat een goed initatief en wat fijn dat je aan onze markt dacht".
Ik belandde in een warm bad.

De schatten van Maak het voor Maud zullen weer in the picture staan en schitteren om zoveel mogelijk centjes binnen te halen voor stichting Maud voor Leven die zich actief blijven inzetten, nu voor andere gezinnen van kinderen met neuroblastoom.. En wel op:

 Zondag 16 december van 9:00 tot 17:00 op de streek kerstmarkt

bij Doepark Nooterhof in Zwolle

143,144 Poging van wanten



Het jasje vond Pee een paar maanden terug
in de kringloopwinkel...



Het resultaat was er al lang. Voor het eerst haken op de bonnevooi. Een patroon loslaten., uithalen en overnieuw proberen..Ik heb er veel van geleerd en het is nog wat geworden ook. Maar ja, het moment om even te gaan bloggen, daar in the mood voor zijn, mwa, niet echt. En zo was er een weekje pauze. Ook wel eens fijn.

Deze set wanten was de simpele maar ook meest praktische editie en met koortjes, niet te lang, niet te kort, zonder duim, iets langer zodat hij makkelijk onder het jasje kon. We hebben er al dankbaar gebruik van gemaakt.
De eerste keer wou kabouter ze alleen maar utitrekken maar dat hield vrij snel op. Ik denk dat de koude wind hem er toch een beetje van weerhield.

En we gaan nogal eens de hort op. Kabouter is nogal een buiten-kind. Gekscherend roep ik wel eens dat het tijd wordt dat hij uitgelaten wordt. Het is feilloos te merken, meneertje wordt ongedurig, gaat wat in de buurt van de deur hangen of, nog beter, brengt me zijn schoenen en of laarzen. Nee, dan kan ik niet weigeren. Dan is het tijd. Net als nu, tijd om naar bed te gaan. Aangezien kabouter al twee keer in twee uur tijd verdrietig en plots snotterend wakker werd, verwacht ik nog wel herhaling hiervan in de nacht.

Ik hoop dat de uien onder zijn bed, het luv-smeersel en het kussen onder zijn matras de truuc zijn.

140,141 en 142

Poging 1.

Dit vormde poging twee, maar is inmiddels uitgehaald

Ze zaten allemaal te frunniken aan mijn haakwerk, mijn moeder, oma en schoonzusje. Het moest namelijk uitgehaald worden en dat was nu net niet een makkelijk te klaren kunstje. God bewaar me. Dat een haakwerk niet helemaal goed uitpakt is tot daar aan toe, maar dat het dan vervolgens niet " los laat", is twee.
Maar de dames waren er wel voor te porren en ik denk dat mijn oma het opperhoofd was. Zij was uiteindelijk hoofdverantwoordelijke voor het feit dat ik het tweede handschoentje ook kon haken. Ik moet nog even de laatste restjes wol bij elkaar schrapen en dan is het af, deze derde poging tot een handschoen. Ik hoop hem morgen af te hebben.
Sorry Haa, ik ging poging twee toch uithalen. Zonde van de wol vond ik het.
Kabouter rende om mij heen door het huis, sjanste met de opa's en zijn oom, voornamelijk in de hoop iets buit te maken aan eten. Gefascineerd keek hij naar zijn nichtjes en ik genoot van deze kleine mensjes die allemaal unieke wezentjes werden met elk hun eigen voorkeuren, krachten en streken.

Di mama had weer eten voor een weeshuis ingekocht, dat wordt weer een dag vasten.. Ik speelde met mijn oudste nichtje met het poppenhuis en met mijn jongste bekeek ik het brood dat gesneden werd en praatten we over het brood zelf en het woord trek. Mijn breiwerk en het patroon werden ook nog even besproken en met de nodige aanwijzingen kon ik weer verder.
De geur van eten en warmte van alle aanwezigen vulden het huis. Kabouter zat rustig aan de andere kant van de tafel met de duplo. En er werd geglunderd van zoveel moois en liefs.
Ik heb maar een kleine familie. Maar man o man wat koester ik het.

139:noeste arbeid en de kleine dingen.

*Klopklop*

Het was Caa. Verrek, het was alweer twaalf uur. Tijd om de volkstuin te verblijden met een bezoekje.
Ik zag er wel een beetje tegen op want het was er een beetje bij gebleven deze weken. Een enkel bezoekje en dat was het.
Samen fietsen de paden op de lanen in en tien minuten later stonden we op "het land". Inderdaad, er was genoeg te doen. *understatementkuch*. Ondertussen werd er nog wat van de frambozenstruik gesnoept, duikelde Caa nog een verstopte pompoen op, werden de laatste maiskolven geoogst en ging er een hele vuilniszak onkruid mee huiswaarts.
Het leukste vond ik nog wel de stekjes van Oost-Indische kers. Die hoop ik in het voorjaar uit te kunnen planten. Ze staan nu wortel te trekken in een vaas bij het raam. Hoe kewl is dat? Ja, daar kan ik door gaan jubelen.
De uitgebloeide zonnebloemen kwamen ook mee naar huis en vlocht ik tussen de schutting voor de vogeltjes. Ik merkte vanochtend namelijk dat we een hele invasie van mussen en koolmezen hebben in de achtertuin vanwege de zonnebloemen die daar al op de picknicktafel lagen te drogen. Ik bewaarde ze voor de zaadjes voor volgend jaar. Maar dit was nog veel leuker! Wat een feest in de tuin, kon ik mooi naar gluren vanuit de woonkamer.
Ook van de Cosmea werden nog wat zaadjes verzameld en de bloemkoppen van de Gerbera's heb ik ook in een zakje gedaan. Wellicht dat, nadat ik ze heb laten drogen, ik er volgend jaar weer van kan zaaien. Iemand hier ervaring mee?
Samen met het goudbloemzaad en de lading klaprozen kan ik los gaan volgend jaar.

's avonds kwam iemand de salontafel halen die ik dit jaar gepimpt had. Zonder tafel had kabouter veel meer ruimte. Bovendien was de verleiding zeer groot om erop te gaan staan :-) Ik had hem daarom op de weggeefsite gezet. Zo leuk als je de ontvangers ervan ziet glimmen. I love it. Het geeft echt een goed gevoel en wat een rijkdom.

Gut, moeke gaat snurken. Morgen weer een dag..